Nr. 1 expert in karpervisvakanties

Sessieverslag Jan & Henk - Lac de Viennay - 11 t/m 18 oktober

Begin september valt er een mail van Bas 'The Carp Specialist' van Klaveren op de digitale deurmat. Of wij nog dit jaar de tijd hebben om een kijkje te nemen bij Lac de Viennay, een potentieel nieuw complex in het zorgvuldig samengestelde assortiment van Bas. Het internet weet niet veel zinnigs te melden over dit complex.
De eigen website wekt niet direct de indruk regelmatig ververst te worden en Google haalt ook zijn schouders op. We komen er wel achter dat het meer dan 1000km rijden is vanaf Assen, maar daar zijn we de laatste jaren wel gewend aan geraakt. Daar waar we een aantal jaren geleden de Champagnestreek niet voorbij kwamen zoeken we tegenwoordig ons heil steeds meer ten zuiden van Limoges. Jan en ik hebben er op zich wel oren naar, maar we hebben een volle agenda, werk en een gezin. Nadat we voor onszelf een week hebben geprikt in de agenda moet er thuis witte rook komen voor onze plannen. Het is per slot van rekening nog maar een paar maanden geleden dat we een week lang op Badger's Holt ons bivak hadden. Verrassend genoeg hebben we onze zorgvuldig ingestudeerde argumenten waaruit moet blijken hoe belangrijk en leuk dit is niet echt nodig en kan de voorbereiding beginnen.Van 11 t/m 18 oktober zijn wij een weekje afwezig.
Lac de Viennay bestaat uit vier wateren waarvan er twee op dit moment bevisbaar zijn. Daarnaast is er een kleiner water wat dient als kweekvijver. Het is in 2006 gekocht door Adam en Gerard. Op dat moment was het bijna alleen in gebruik als jachtterrein en grote delen van het terrein waren niet begaanbaar. De mannen zijn blijkbaar niet bang voor flink wat fysieke arbeid en in de jaren die volgen maken ze de wateren bevisbaar. Duikers helpen om kettingen vast te maken aan onder water liggende bomen zodat deze obstakels geen beperking vormen voor toekomstige klanten. Wegen rond de wateren worden aangelegd en in de weken voorafgaand aan onze komst leggen ze de laatste hand aan een grote lodge. Ook worden stekken uitgegraven en voorzien van spoorbielzen en ene flinke laag steenslag. De foto’s die Gerard mij via de mail stuurt van de stekken doen ons denken aan de kwaliteit zoals je die we bijvoorbeeld op het water Gigantica hebben gezien. De vissen zijn afkomstig van de viskweker en eigenaar van Lac Serreire en Badgers, Bob Davis en zijn zoon James. We mailen in de aanloop naar de visweek met grote regelmaat met Adam. Uit de mailtjes blijkt al dat we met bijzonder aardige kerels te maken hebben die het maximale zullen doen om het ons naar onze zin te maken. Natuurlijk willen ze een goede indruk achterlaten, maar we krijgen niet het gevoel dat ze een toneelstuk opvoeren om een Nederlandse agent binnen willen slepen. Het lijken gewoon hele aardige kerels te zijn die van hun hobby hun beroep hebben weten te maken.
Kortom, alle ingrediënten zijn aanwezig voor een lekkere week vissen.
Uit de spaarzame informatie die we weten te verzamelen blijkt dat de vissen op beide wateren niet al te kieskeurig zijn, wat ook niet zo gek is als je kijkt naar hoe weinig intensief de wateren in de afgelopen jaren zijn bevist. Chris Gabriele van CG Baits voorziet ons van de juiste boilies en pop-up’s en we hebben zelf nog een flinke voorraad drijvende knikkers waarvan we ook een paar potten in de tas laten glijden. Om ruimte te besparen regelen we bij Adam en Gerard een paar stretchers en zo kunnen we vrijdagavond rond half elf op pad. De Peugeot 508 SW met op het dak een imposante dakkoffer hapt de kilometers weg en al snel verlaten we een regenachtig Nederland en met dezelfde snelheid laten we België achter ons. In de vroege ochtend ontbijten we langs de snelweg en we beginnen ons langzaam zorgen te maken over de harde regen die ons de hele rit al lijkt te achtervolgen. De voorspellingen leken al niet best en ze worden door de praktijk bewaarheid…
In de stromende regen bereiken we het water en rijden we langs Busters Lake richting lodge waar Adam en Gerard al op ons wachten. Van achter een dampende bak koffie hebben we zicht op Alberts Lake. Een prachtig watertje waar voor vier mensen plek is om te vissen. Een groot eiland, overhangende bomen en de netjes aangelegde stekken lachen ons al toe. Om een compleet beeld te krijgen van het complex gaan we beide wateren bevissen, maar we willen starten op Alberts Lake. Het gemiddelde gewicht schijnt er zo rond de 12kg liggen en dat is iets hoger als op Busters. Het blijft hard regenen maar we vervelen ons geen moment. Het is gezellig en warm binnen en we wisselen een paar uur lang verhalen en ervaringen uit. Adam vertelt ondertussen over de geschiedenis van het complex en wat ze allemaal al hebben gedaan om van Lac de Viennay een mooi complex te maken. Mensen die Frankrijk een beetje kennen weten wat dat betekent; dwarsliggende Fransozen, traag draaiende ambtelijke molens en bedrijven die ogenschijnlijk geen geld willen verdienen. Verrassend genoeg blijven ze er vrolijk onder. Gerard, die inmiddels zeven jaar in Frankrijk woont kent het klappen van de zweep en ze zijn niet van plan om zich door dit soort zaken van hun droom af te brengen. Ze verzinnen voor alles een oplossing en daardoor wordt de lodge van stroom voorzien door een vrolijk brommende generator achter de lodge. De eerste aanvraag voor een aansluiting op het elektriciteitsnet is ook nog maar twee en een half jaar geleden verzonden... Het lijkt nu toch zo ver te komen dat de generator overbodig wordt. Voor de kerst moet alles eindelijk rond zijn.
’s Middags rond een uur of vier benutten we een droog moment om onze tenten neer te zetten op één van de achterste stekken. Het kamp staat net als de regen weer verder gaat waar het mee bezig was. We besluiten dan ook om het water de volgende dag maar in kaart te gaan brengen en de stekken uit te zoeken. De voerboot brengt onze rigs en wat voer naar op het oog interessante stekken en daar laten we het bij. We rommelen nog wat met de meegebrachte tarp die ons bescherming moet bieden tegen dit hondenweer en zitten voor nu in elk geval droog. Gerard brengt onze stretchers en dat is voor ons het sein om wat slaap in te gaan halen. Ik maak me zorgen over het draagvermogen van die van mij. Het apparaat heeft zo te zien al het een en ander meegemaakt en heeft bovendien maar vier poten. Niet echt een aanrader voor iemand met mijn postuur en gewicht, maar we moeten het er maar mee doen. Waar ik al bang voor was gebeurt al voor middernacht. De stretcher knakt dubbel en ik word veroordeeld tot het slapen op het grondzeil van mijn tent. Het mag duidelijk zijn dat dat een lastige opdracht is. Steenslag ligt hard, daar helpt mijn slaapzak ook niet tegen. Wat ook niet helpt is al het water wat er uit de hemel valt. Het is zo mogelijk nog harder gaan regenen en ik kan mezelf niet eens meer horen denken door het kabaal op het dak van de tent. De nacht breng ik in kleermakerszit door, maar ik vertik het om buiten te kijken wat het effect is van deze moesson die er op ons neerdaalt. Jan is gelukkig ook al vroeg wakker en we drinken een lekkere warme bak koffie onder de tarp waar het water in de hoeken als vier kleine watervalletjes af stroomt. We nemen de schade op en zien dat de greppel achter de tent volgestroomd is en inmiddels gevaarlijk dicht bij de tent komt. De weg achter de greppel is ook ondergelopen en heeft meer weg van een rivier. We proberen de situatie wat minder nijpend te maken door een aantal greppels vanaf de achterkant richting het meer te graven, maar het blijkt alleen maar uitstel van het onvermijdelijke te zijn. We moeten inpakken en snel ook, want de stek staat op het punt om te overstromen. Vijftien centimeter water binnen 24 uur is te veel van het goede. Adam komt langs en helpt ons om alle doorweekte spullen in twee auto’s te laden en al snel zijn we op weg naar een hoger gelegen stek aan Busters Lake aan de voorkant van het complex. Nog steeds in de stromende regen zetten we opnieuw ons kamp op en alsof de duvel er mee speelt zien we boven ons de gitzwarte wolken langzaamaan plaats maken voor exemplaren die wat lichter zijn.

Nachtelijke bespiegelingen tijdens het noodweer
Zo kunnen we op zondagmiddag rond vier uur eindelijk aan de slag met waar we voor gekomen zijn. We zitten op stek 5 en vanaf dat punt kunnen we verreweg het grootste stuk van het water bevissen. Recht voor ons ligt een eilandje en links en rechts van ons zien we een behoorlijke baai. Jan start op rechts en hij bevist een richel die vanaf het eiland naar de rechter baai loopt. Mijn aas gaat links van het eiland te water. De dieptemeter op de voerboot geeft niet echt veel zinvolle informatie, zeker als je zoals ik niet verder weg wil vissen dan een meter of 50. Ik verwacht de vissen ondanks het gebrek aan duidelijke aanwijzingen op de bodem naar me toe te kunnen halen door consequent te voeren. Het blijkt een misrekening te zijn, want wat ik ook probeer qua aas, voer of onderlijnen écht los komen de vissen daar niet. Omdat ik mijn idee wel de kans wil geven om zichzelf te bewijzen vis ik 48 uur op deze stekken door, maar meer dan twee of drie vissen hoesten de plekken niet op. Ondertussen lopen de hengels van Jan regelmatig af en scheppen we met de regelmaat van de klok een vis. De eerste 24 uur vangen we al vijftien vissen waarvan de meesten tussen de 10 en 13 kilo wegen. Stuk voor stuk zijn het krachtige vissen met voldoende potentie om in de komende jaren door te groeien naar aanzienlijke gewichten. De wisselend beschubde kweekvissen van Bob en James Davis staan bekend als flinke groeiers.
We vissen met combi ring rigs van een centimeter of 15 met maximaal een centimeter ruimte tussen de haak en het aas. Gedurende de week hebben we echter ook met tal van andere rigs gevist. De praktijk wees uit dat de vissen nog maar weinig idee hebben van het gevaar van een onderlijntje. Eigenlijk werkte iedere rig en elke combinatie die we met onze boilies en pop up’s maakten. Zo lang je de zaak maar op de juiste plaats te water liet gaan was het bal. Na 24 uur vissen stond de teller al op 15 vissen daarbij moet ik opmerken dat we alleen overdag gevist hebben. De nachten werden gevuld met regen, storm, onweersbuien en zelfs een keertje vorst. Niet echt aanlokkelijk om dan buiten te zijn en we konden ook wel wat extra uurtjes slaap gebruiken na twee letterlijk slapeloze nachten. Het is een luxeprobleem, zeker nu ik door Gerard ben voorzien van een stretcher die beter bij mijn postuur past.
Op de tweede visdag besluit ik nogmaals met de boot en dieptemeter er op uit te gaan om te kijken of ik in de buurt van mijn eerste stekken nog andere interessante bodemstructuren tegenkom. Ze zijn er wel, maar ik vind ze te ver weg liggen en dus laat ik de zaak grotendeels zoals het was. Aan de overkant liggen een aantal vissen in een ondiepte lekker te genieten van een waterig zonnetje. Ik probeer het te filmen, maar ik verraad mijn aanwezigheid met een groot aantal modderwolken als gevolg. Een prachtig gezicht, maar ik doe er verder niets mee. Te ver weg en ze moeten ook dichterbij te vinden zijn. Onze Anatec heeft het zo al moeilijk genoeg om zo vaak met alle bagage uit te moeten varen. De twee nieuwe accu’s moeten 24 uur opladen en dat blijkt te lang te zijn.
In de loop van de middag geeft de accu meestal de geest en zit er niets anders meer op dan zelf te roeien in de platbodem die op onze stek ligt. Ingooien blijkt niet precies genoeg te gaan, want het aas moet precies op het randje liggen van de richel waar de bodem vanaf 3.2 meter stijl oploopt tot 1.8 meter en zelfs 1,2 meter. Vijf meter er vanaf levert aanzienlijk minder runs op.

Adam en Gerard komen dagelijks regelmatig langs om te kijken hoe het loopt en of we nog iets nodig hebben van de supermarkt en ze koken zelfs twee keer voor ons. Adam is directeur van de friteuse en Gerard blijkt een meester te zijn in het bereiden van monsterlijk grote steaks. Tijdens het eten praten we met ze over hun toekomstplannen voor dit complex. Ze zitten vol plannen maar luisteren ook aandachtig naar onze ideeën en dat siert ze. Zo bespreken we de uitdaging die er ligt omdat op Busters Lake de vissen succesvol paaien. Op korte termijn zetten ze verschillende roofvissen uit om dit probleem het hoofd te bieden. Afnetten is geen geweldige optie vanwege de grote diepteverschillen en het grillige bodemverloop. Bovendien duurt het na een 'vidange' onmetelijk lang om het meer weer vol te laten lopen, weten de mannen inmiddels uit eigen ervaring.
Ondanks dat het complex er al prima uitziet, moet er ook nog voldoende gebeuren. Ze gaan dit najaar bezig met het zorgen voor een betere afvoer van het hemelwater, Het ophogen en het verharden van het terrein rond de lodge staat ook op het programma, terwijl de inrichting van de lodge zelf ook nog afgemaakt moet worden. En terwijl ik dit schrijf is het energiebedrijf inmiddels bezig met het aansluiten van de stroom. Ze hebben het er maar druk mee, maar ze doen alles met een glimlach en bedenken voor iedere probleem wel weer een oplossing.
Na twee magere dagen besluit ik om mijn hengels te verleggen naar de rechter baai. De linker en middelste hengel leg ik aan deze kant van de richel en de derde leg ik in de nabijheid van de wateruitlaat. Links en rechts van deze uitlaat staan palen in het water en de fishfinder slaat bijna op hol op het moment dat ik daar voorzichtig in de buurt kom. Het is een aanpassing waarvan je achteraf denkt dat je daar direct had moeten gaan zitten, want vanaf het moment dat het aas daar te water is gegaan lopen mijn hengels ook meer dan regelmatig af. Het gebeurt maar zelfden dat we alles zes hengels in het water hebben liggen. We hebben het zo druk dat het maken van foto’s of filmbeelden er regelmatig bij in schiet. We staan regelmatig samen met kromme hengels aan de waterkant en het lukt zelfs een keer om op drie hengels tegelijk een run te krijgen. Het is de ideale manier om de aandacht af te leiden van de vele regenbuien die we nog steeds incasseren.
We spreken met Adam af dat we op donderdag een 'social' gaan doen op Alberts Lake. We nemen de man twee hengels, een stoel, een paar losse pennen, een katapult en een zak boilies mee. Het is zowaar droog als we de zaak opbouwen en sterker nog, het blijft de hele dag droog en aangenaam weer. Alberts Lake ziet er toch iets mooier uit met zijn overhangende bomen en Jan en ik beloven elkaar daar al dat we nog eens terugkomen voor een weekje Albers. Door het vele troebele water wat vanaf het bouwland in het meer is terecht gekomen valt het om de drommel nog niet mee om een vis te haken. Ik start met een losser vlak bij het net en Jan heeft kortstondig ruzie met een forse zeelt. Om de innerlijke mens te versterken komt Gerard met een tas vol heerlijke warme stokbrood gevuld met Engelse worstjes. Gevolg is dat we weer met zijn vieren aan een picknick tafel terecht komen en ouwehoeren over alles wat je maar bezig kan houden. Vrouwen, een bijzonder café in de buurt waar ze op verzoek schaamhaar verbranden terwijl het nog aan je lichaam vast zit (don’t ask…), de beurs in Zwolle en allerlei andere zaken. We vissen verder met zijn vieren en weten toch nog een paar vissen te pakken waarbij er eentje net boven de 15 kilo uitkomt. Het water heeft veel te lijden gehad in de afgelopen dagen en de vissen zijn nog zichtbaar onder de indruk. Maar goed, we hebben vis op de mat gehad en veel gelachen. Ook dat is wat waard. In de tweede helft van de middag keren we terug naar Busters Lake en vissen daar succesvol door tot een uur of acht.
De laatste complete visdag op donderdag begint met het knopen van een aantal nieuwe onderlijnen. Onze stekrat, die iedere avond al het eetbare op de grond opvreet, kent trucjes. Het beest heeft er geen moeite mee om de Amiaud rodpod te beklimmen om vervolgens langs de hengel richting haak te gaan, die daar hangt te rusten aan een oog van de hengel. ’s Ochtends zit je dan alleen nog met een haak, maar geen hair en geen boilie meer. Dat gaat me niet nog eens gebeuren! De karpers vinden de nieuwe onderlijnen prima en op bijna alle hengels vangen we weer vis. Alleen de stek bij de uitlaat doet niet veel. Jan zijn stekken zijn echter alle drie productief en dat zijn ze al de hele week. Welke combi we ook gebruiken van boilies met of zonder pop-up’s, alles blijft werken, op één na. Ik heb mijn lood vervangen door een gewicht van glas en er een onmogelijke onderlijn aan geknoopt met een vervaarlijke combi van een blauwe Hell Raiser van CC Moore en een fel gekleurde dumbell. Voor deze combinatie halen zelfs de vissen van Busters hun neus op en gelijk hebben ze. Ze zijn niet helemaal van lotje getikt. De Hell Raisers verdwijnen in de vuilniszak, zoals Jan al voor ons vertrek naar Frankrijk voorstelde. Nog nooit, maar dan ook echt nog nooit heb ik een vis weten te verleiden met deze blauwe pop up. Zoals iedere avond halen we rond acht uur de hengels er uit en mijn plan om de rat te snel af te zijn treed in werking. De binnen gedraaide lijnen haak ik niet aan de ogen van hengels. Nee, vannacht leg ik ze onder de top op de bodem op 2,5 meter diepte. Beetrunners aan, mocht er een vis zo gek zijn om daar te gaan azen, en zo moet ik de vrijdagochtend kunnen beginnen met drie complete onderlijnen.
We drinken een paar biertjes en zoeken vervolgens de slaapzakken op. Jan moet rond middernacht een eigen bijdrage leveren aan de regen die inmiddels weer rijkelijk valt en ik hoor hem vol verbazing roepen: “Henk! Wakker worden! Je rodpod ligt op de kop in het water en al je hengels zijn weg!” Nog slaapdronken kruip ik uit mijn tent en ik verwacht eerst nog dat Jan een geintje had gemaakt, mar het tegenovergestelde is waar… We pakken een hengel van Jan en beginnen de bodem recht voor de rodpod af te zoeken naar de hengels. Het duurde niet lang voor de eerste van mijn ouwe trouwe hengels boven water kwam en ook nummer twee was redelijk snel gevonden. Alleen de derde hengel leek verdwenen te zijn wat we ook deden we konden hem niet terug vinden. Pas toen ik een lijn voor de zoveelste keer op ongeveer 25 meter uitgooide haakte ik iets. Heel voorzichtig draaide ik de lijn weer in tot het moment dat er op een meter of 5 voor ons een extra lijn boven de oppervlakte kwam. Jan nam de hengel over en hij zorgde er voor dat we bij de lijn konden. Al snel bleek dat de karper die voor deze toestand had gezorgd nog aan de lijn hing. Blijkbaar had ik van deze hengel de baitrunner niet open gezet en had deze vis van een kilo of 10 de hele zaak het water in gesleurd. Mijn Fox str piepertjes konden niet zo goed tegen nóg meer water en twee van de piepers klonken eerst nog verkouden om er vervolgens helemaal mee op te houden. Meenemen in de tent en uit elkaar schroeven en dan maar hopen dat ze vrijdagochtend weer tot leven komen.
Op vrijdagmorgen kijken we vanuit de tent naar de zoveelste regenbuien van deze week en we hebben ons er al mee verzoend dat we alles zeiknat moeten gaan inpakken in de auto. Het is niet anders. Zal wel lekker ruiken op de terugweg…. We hebben inmiddels 77 karpers gevangen en besluiten dat we tot twaalf uur nog met drie hengels blijven vissen om zo nog een laatste eindsprint in te zetten. Van inpakken komt eigenlijk maar bar weinig in de nog resterende drie uur vangen we nog 12 karpers. We eindigen de week dus met 89 vissen en dat is voor ons een absoluut record. Zoveel vis hebben we nog nooit gevangen in zo weinig effectieve visuren. Pas als we de hengels uit het water laten kunnen we echt meters maken met inpakken en al snel zit alles in de auto. Na een grondige douchebeurt, schone kleren en nog een paar laatste koppen koffie met Adam en Gerard, rijden we het terrein af richting Poitiers, waar we de payage op kunnen rijden richting Noord-Nederland. Het was, ondanks de barbaarse weersomstandigheden, een prachtige week en we willen onze gastheren bedanken voor alles wat ze voor ons hebben gedaan. Achteraf schreef ik Bas dat de gastvrijheid van deze mannen vergelijkbaar is met die van Pascale, de koningin van het Goncourt complex. Iedereen die daar ooit heeft gevist weet wat ik daarmee bedoel.
Lac de Viennay is een hartstikke leuk complex en het wordt ieder jaar interessanter om er te gaan vissen. Binnen afzienbare tijd zullen de vissen van hoog in de 30 pond een grens overgaan die we allemaal wel willen vangen. En hetzelfde kun je ook zeggen van de gigantische hoeveelheid vissen van 11, 12 en 13 kilo. Je hoeft geen wiskundige te zijn of bioloog om een inschatting te kunnen maken van wat die over een poosje wegen. Zeker als de roofvis op het complex hun werk kunnen gaan doen. Ben jij een ultieme big fish hunter, dan is dit complex nog even niets voor jou, maar als je gewoon lekker vis wil vangen met een reële kans op een uitschieter, dan liggen er daar voor jou zeker kansen.
Meld uzelf aan voor onze nieuwsbrief

Nieuwsbrief

Schrijf u nu in voor onze nieuwsbrief en ontvang het laatste nieuws van The Carp Specialist in uw mailbox!

Meld uzelf aan voor onze nieuwsbrief

Onze brochure

Vraag onze brochure aan en deze belandt bij u thuis op de deurmat.

Bas

Wilt u meer informatie?

Wilt u meer informatie over dit betaalwater? Neem dan gerust contact met ons op

NL+31 344 66 48 06
BE+32 280 87 432

Whatsapp+31 6 556 88 912

Daarom boekt u bij The Carp Specialist

vissers hebben ons al beoordeeld

Algemeen
Faciliteiten
Ons aanbod
Begeleiding
Uw professionele karperreisbureau
Ruime keuze aan betaalwateren
Al tevreden vissers geholpen
De grootste community karpervissers

Deze karpermerken gingen u al voor!

NTEC
KWO
Koicenter Tiel
Cipro Baits
Nash Tackle
Dragon Baits
PK Baitboats
MTC Baits
Dynamite Baits
Korda
Grain Baits