Nr. 1 expert in karpervisvakanties

Spinsels van een amateur (deel 11) - ‘The Waiting Game’

We meet again... ❤

Op 23 januari 2014 stuur ik Bas mijn 2e 'hersenspinsel'. Het is een themaverhaal en handelt over een volle week blanken aan de oevers van Great Lake in Frankrijk. Het was mijn eerste week waarop ik zo gezegd 'nat ga', maar tevens het moment waarop ik onmiskenbaar verliefd wordt op dit mooie water. Ik noem het liefkozend 'de Jonge Dame'. Waarom? ... lees mijn verhaal maar op de site.
Het heeft even tijd gekost, maar na ruim 2,5 jaar vond ik de moed om The Great Lake voor een 2e keer te bezoeken. Natuurlijk had ik wel eerder kunnen gaan, maar op de een of andere manier voelde het niet goed aan. Miste de ervaring, het inzicht, de routine die nodig is om een dergelijk water van formaat en moeilijkheidsgraad te bespelen. Inmiddels ben ik behoorlijk wat vis-uren verder en wijzer. Met name het afgelopen jaar heeft een aardige duit in het zakje gedaan. Hetgeen overigens niet de garantie geeft voor succes hier hoor, maar het betekent wel een week met minder vraagtekens. En da's nodig, want onzekerheden zijn funest aan deze plas. Niets vangen is nooit leuk, maar het wordt voor mij pas echt een probleem als ik het gevoel heb dat ik ook verkeerd bezig ben. En dat ik dus door eigen toedoen een week lang voor niets zit te bivakkeren. Op zo'n moment komt alles in een negatief perspectief te staan. Daar kan je volkomen mesjogge van worden en da's niet goed voor je houdbaarheidsdatum...!
Maar goed, zover is het nog niet en als het even kan laat ik het ook niet zover komen.

Boilie Bert en de zon op m'n bol... ☺

Ik arriveer precies om 10.00 uur bij de lodge van Domaine de Goncourt. Het domein waar The Great Lake onderdeel van uitmaakt. Ik ben dus een beetje vroeg, maar dat geeft niet. Kan ik even mijn ogen sluiten voor een powernap. Ik ben namelijk gesloopt. Had een zware laatste week en zo'n nacht doorcrossen zet de kers op de taart. Even languit kan geen kwaad. Wat later komen ook andere vissers aan en we praten wat. Ik heb gelijk de gelegenheid genomen om Lizette Beunders en Bianca Venema de hand te schudden. Deze twee dames wisten in 2013 de WCC (World Carp Classic) te winnen en dat was best een gebeurtenis die opzien baarde in 'mannenland' ;-). Vriendelijke dames! Ik sprak die ochtend ook met een groepje Engelsen, uit Liverpool volgens mij. Het dialect kon ik maar moeilijk volgen, maar het plezier was er niet minder om... kortom, de start van de week was ontspannen.
Na wat gebakkelei over en weer zijn de stekken uiteindelijk verdeeld. Ik heb mijzelf helemaal links in de hoek aan de zuidoever gepraat. Deels omdat het een overzichtelijk en rustig gebied van het meer betreft en deels omdat hiermee de wat ruimere stekken beschikbaar blijven voor duo's. We zouden er die week met zo'n 10 vissers zitten, dus moet je elkaar wat gunnen. We hoefde niet te loten, we kwamen er zo wel uit. Eenmaal op de stek aangekomen overvalt mij dat heerlijke gevoel bij aankomst... wat is dit toch een mooi stuk water! Ik geniet een tijd van de omgeving, zet heet water op en begin langzaam met de opbouw. Ik voel de zon op m'n bol en knipoog vrolijk naar Bert die inmiddels uit de tas is gevist... :-)

Spot on, but end of line... ♒

Zo'n 5 uur later staat alles op scherp. Letterlijk, want een van mijn markers ligt zover weg dat ik ternauwernood nog lijn op mijn spoel overhoud. Ik draai de slip wat meer dicht dan normaal, want extra lijn geven zit er niet meer in. Zal ook waarschijnlijk niet gebeuren door de aanwezigheid van een overmatige wiergroei. Vrijwel mijn gehele rechterflank is een jungle! Ik weet er maar 1 plek te vinden waar ik mijn aas redelijk gecontroleerd kan droppen. Het wier staat zo hoog dat mijn elektromotor voortdurend vastloopt. Gek wel voor begin november. Gelukkig is het wier niet op z'n sterkst en draai ik de propeller er gemakkelijk doorheen, maar het veroorzaakt wel veel ongewenste herrie. De wind is zuidwest en staat van mij af. Lekker wel zo beschut met je rug naar de wind. Zeker omdat ik weet dat de temperatuur flink gaat zakken en er regen komt... bakken vol! Aan de andere kant, de zuidwester staat er al een tijdje en dan kan het juist aan lagerwal goed toeven zijn. Zeker nu het nog zo mild is allemaal. Maar goed, ik heb het er gewoon maar mee te doen en ergens het beste van maken ligt mij wel. De uitdaging om hier toch mijn vissen te vinden neem ik met beide handen aan... we zullen zien!
Eindelijk kan ik even wegzakken in mijn stoel en genieten van een peuk met koffie. M'n gedachten dwalen af naar een lekker alledaags niveau. Ik vraag mij af waarom er wel zoiets als O-benen en X-benen bestaan, maar ik nog nooit gehoord heb van een combinatie. Zou toch moeten kunnen; de een O en de ander X. Hoe zou je ze noemen? Haakjes openen of sluiten...? Kortom, ik voel me op m'n gemak, het vissen is begonnen... :-).

Geluk bij ongeluk (1)... :-(

Maar voordat we het verder over vissen hebben, eerst iets anders... T’s heerlijk als iets waar je je zorgen over maakt zich opeens oplost. Zo is iets kwijtraken eigenlijk de opmaat voor genot, namelijk die van de vondst! Zo vreselijk driftig als ik soms kan worden als ik iets kwijt raak, zo uitgesproken euforisch is mijn stemming als ik het weer teruggevonden heb.
Die zaterdagnacht val ik in een diepe slaap. Een slok Port doet diep zakken zal ik maar zeggen. Midden in de nacht wordt ik wakker door een enkele piep uit mijn sounderbox. Ik wil even kijken op mijn IPhone hoe laat het is, maar deze geeft geen sjoege. Ik zou toch zweren dat er nog genoeg purrie in zat. Nu zit mijn iPhone in zo'n hoes met batterij, dus zet ik deze aan. Na een paar minuten ben ik weer online, maar de simvergrendeling is actief. Hiervoor heb je de pincode nodig... en die heb ik dus niet! Misschien ken je het gevoel, maar op het moment dat je niet meer mee kunt doen in communicatieland wordt het opeens allemaal heel ingewikkeld. In een fractie van een seconde raak ik bewust van mijn kwetsbaarheid. Zonder telefoon geen leven! Verdwenen van 'het grid' zie ik zoekacties op stapel door mijn familie, de schrik van 1000 e-mails zondag omdat ik ze in de week zelf niet kan wegwerken, moet opeens maar afwachten wat voor weer het morgen wordt, vangsten kan ik niet delen... en de vraag is hoe ik überhaupt thuis kom. Tom is de enige hier die de weg kent. En wat als ik mijn been breek of iets verzwik?!
Na 2 keer gokken heb ik nog maar 1 poging over...

Geluk bij ongeluk (2)... :-)

Dan zie ik op mijn telefoon dat er de mogelijkheid is voor een noodoproep. Dat biedt al iets van perspectief. Hoef ik wellicht niemand anders met mijn gezeur op te zadelen. En belangrijk ook; hoef ik niet op pad en dus kunnen mijn hengels erin blijven ;-).
Rond 5.00 uur zit ik in mijn shelter met een bak koffie en een peuk. Ik kan niet meer slapen. Ik kom op het lumineuze idee om in mijn portemonnee op zoek te gaan naar iets van een clou. Uit een van de vakjes komt een afgescheurd stukje karton. Op de achterkant staat: 'chateau au chocolat et aux pepites'. Mijn hart begint sneller te kloppen. Opeens schiet mij een incident te binnen van de afgelopen zomervakantie. Op de terugweg vanuit Frankrijk was er dezelfde pin-stress. Het waarom laat ik hier voor het gemak even achterwege. Met veel gehannes hebben we toen uiteindelijk zowel de puk- als pincode weten te bemachtigen. En laat mijn lieve vrouw deze nu juist op dit stukkie verpakking hebben geschreven... Waarschijnlijk heeft zij mij destijds ook lief toegefluisterd: 'ik schrijf het hier voor je op schat, is handig voor een volgende keer...!'
Ik kan opeens mijn geluk niet op. Ik maak een klein dansje in mijn eentje aan de waterkant (bleek later een regendansje ;-)) en probeer mijn tijdelijke vriend de rat met een schepnet te vangen... kansloos natuurlijk! 2 uur later komt de zon op. Een hele nieuwe visdag staat voor de deur. Ik maak nog een bak koffie en neem mij voor mijn vrouw straks een uitbundige liefdesverklaring te sturen... niet te vroeg natuurlijk, anders valt de boodschap niet... ;-)

Hé... pssst! Veranderen, veranderen... ☿

We maken een sprong in de tijd. Het is (al) woensdag. Het heeft flink geregend en de temperatuur is gaan zakken. We zitten 4 dagen, ruim 9 graden lager en nog steeds zonder vis...! Maar wat doe je als je vindt dat je strategisch goed ligt, er zich weliswaar geen leven op de stek toont, maar je wel geloof hebt in je presentatie. En je kunt ook niet verkassen omdat het 'volle bak' is...?! Juist, dan zorg je ervoor dat je aas het lang uit kan houden en laat gewoon de boel de boel. Desnoods de hele week. 4 hengels betekent mogelijk 4 vissen en daar doe ik het voor op dit water.
In het geval de vissen zich niet laten zien en er ook nauwelijks andere aanwijzingen zijn die hun aanwezigheid verraden, anticipeer ik doorgaans op twee eenvoudige regels: Ten eerste; bij deze temperaturen en periode van het jaar zal een deel van de vissen migreren. Soms wat sneller, soms wat langzamer, maar er zit vrijwel altijd beweging in. Ten tweede; de hengeldruk op andere delen van het water kunnen ertoe leiden dat vissen mijn kant op komen. Het is dan zaak rust op de stek te houden.
Met andere woorden, je kan op zoek gaan naar de vis, maar je kunt de vis ook de tijd geven jou te vinden... En dus liggen mijn hengels er al 3 dagen in. Maar hoe overtuigd ik ook ben van deze gedachte, toch sluipt de twijfel binnen. Het is gewoon niet tegen te houden. 'Veranderen, veranderen'! roept een duiveltje in mijn oor. Het kost mij serieus moeite om hem te negeren. Die nacht slaap ik slecht en niet vanwege de visvangst!

Aikido... ☯

De toon is gezet. Het wordt helaas afzien. Het meer toont haar eigenzinnig karakter. Afmeting, bodemstructuur, grondsoort, vegetatie, enzovoort hebben hiervoor de basis gelegd. Ook het soort en aantal vissen natuurlijk. Net als de wijze waarop zij belaagd worden. Het zijn tal van variabelen die door de jaren heen voor patronen in het aasgedrag zorgen. Bepalen of vissen honkvast zijn of juist migreren, in scholen zwemmen of solitair gedrag vertonen, robuust azen of voorzichtig zijn. En dan hebben al deze variabelen ook nog eens per seizoen of type weer een andere 'kleur'. Niet gek dus dat onze hobby er eentje is van leren door te ervaren. Deze patronen ontdekken vraagt tijd en veldwerk. Het inzicht komt niemand zomaar aanwaaien.
Wel bestaat er zoiets als talent, 'watersense', waardoor de een sneller en vaker succesvol is dan de ander, maar ook hier draait het uiteindelijk om die ervaringen. Watersense is namelijk geen hocus pocus, maar een bijzonder vermogen om dat wat wij ervaren op een juiste wijze te interpreteren. Succes komt daarbij wanneer je dit vermogen weet te combineren met kennis en kunde om adequaat te handelen. Wij leren door wat de natuur ons toont en handelen slim in de lijn ervan... Het heeft wel iets weg van Aikido: 'Impulsen' die op ons afkomen uit de natuur worden door middel van strategisch handelen omgebogen ten gunste van onze visserij. 'Het talent' weet als het ware, net als de aikidoka, in harmonie te komen met de eigenschappen (lees: 'kracht en techniek') van de natuur (lees: 'tegenstander') om deze ten gunste van zichzelf en de vangsten in te zetten.

Grenzen aan de 'maakbaarheid'...

Maar kunnen we de natuur dan helemaal niet naar onze hand zetten? Onze wil opleggen...?! Iets meer Karate toepassen bij wijze van spreken, al is dat ook geen echte aanvalssport volgens officiële lezing. Natuurlijk wel, er bestaan zat middelen om dat actief te doen en we doen het ook... aan de lopende band! Kijk maar naar ons strak, gecultiveerd en verkaveld Hollands landschap en je begrijpt wat ik bedoel. En ook in de karpervisserij gebeurt het. Het beste voorbeeld vind ik wanneer in de winter een bepaald type aas als visvoer wordt bijgevoerd. Diegene die dat zelfde aas gebruik zit gebakken. Karpers zijn er immers aan gewent. Misschien zelfs afhankelijk van geworden. Het is het logisch effect van conditioneren. Hoe goed dit soms werkt wordt dagelijks breed uitgemeten in de vele vormen van voorvoeren. Een methode die succes verzekert...!?
Maar het punt is, ik heb niet zoveel met deze 'maakbaarheid'. Ik begrijp het nut wel, maar doe liever niet mee. Voor mij geen wekenlange voercampagnes of water waar condities kunstmatig zijn geoptimaliseerd. Ik ervaar het als een glijdende schaal. Want waar ligt de grens? Als je ze met een net staat te dreggen...?! Ik beweeg mij liever in die onzekerheid die de natuur typeert. Probeer mee te bewegen in de lijn ervan... Houd het water nauwlettend in de gaten op zoek naar aanwijzingen, tracht de logica te vinden achter het soms zo onlogische, optimaliseer mijn rigs, het systeem, probeer routes te vinden, gangen in het wier en anticipeer op de drukte elders op het meer. Doe net alsof mijn stek een 'veilige haven' is. Hopelijk weldra druk bevolkt...?! Mooi werk hoor, al vraagt het stalen zenuwen, want ik kan natuurlijk net zo goed voor aap zitten! ;-)

Vis in aantocht ... ✈

We zijn weer een dag verder. Het is stil op het meer. De regen tikt gestaag op mijn shelter... Ik heb prachtig uitzicht over het water voor mij. De hengels liggen er nu al vier dagen in! De spanning is bijna niet meer te houden. Onrustig pieker ik... Mijn vertrouwen op de gevolgde strategie wordt ernstig op de proef gesteld. Theorie is mooi, maar als deze in de praktijk niet bevestigd wordt levert het alleen maar verwarring. Twijfels stapelen zich op tot een explosief brouwsel. Zo schrik ik mij de pleuris van iemand die een sms stuurt... Heel eerlijk gezegd ben ik de wanhoop nabij. Zit ik hier nu op de juiste koers of voor lul?! Succes of falen lijken nog nooit zo dicht op elkaar gestapeld.
Het enige wat ik nog kan denken is: man oh man oh man oh man... wat zit ik hier toch in Jezus naam te doen? Het is koud, de wind staat al dagen de verkeerde kant op, ik heb ruim 5 dagen blanken op mijn conto en mijn stek doop ik om tot de driehoek van Bermuda; alles lijkt verdwenen! De hoop is weggezonken tot ver in mijn sokken. Ik heb er voor de zekerheid maar twee over elkaar heengetrokken anders ist'ie helemaal pleite. Waar zitten jullie nou? Op dit moment twijfel ik werkelijk aan alles. Mijn aas, presentatie en zelfs de locaties... Kortom, ik bevind mij in een dalletje! De natuur om mij heen trekt zich er niets van aan. En ik stoot mij tegen het woord dat de harde, expliciete kern van het vissen uitdrukt... juist ja: Hardcore!
Dan opeens zie ik een staart... Dus toch!!! En in nog geen seconde is de spanning terug... :-)

De totale depressie... ☔

De laatste dag. Die ochtend fluiten en fladderen de vogels nog even lustig, ik zag net een paar zwanen parmantig langszwemmen alsof er niets aan de hand is. En vannacht heeft de familie rat weer lustig huis gehouden in mijn eettent; was de zak met pinda's vergeten op te bergen... ;-) In mijn hoofd stuiter ik, ondanks de staart, van het ene plan naar het andere, maar door gebrek aan overtuiging durf ik niet te kiezen. Ik lijk verlamd. Dit is nu zo'n moment dat je tegen jezelf aan het knokken bent. Ik smeek de karpergoden om een beetje mededogen. En dan..., opeens uit het niets lijken mijn gebeden gehoord.
Mijn meest linker hengel begint op te lopen. En het zet door, al wordt er geen lijn van de spoel genomen. Ik schiet uit mijn stoel en pak de hengel van de steunen. De lijn staat strak en ik voer de spanning ietsje op. Niet te veel, want de lijn ligt na zoveel dagen muurvast in het voorliggend wierveld. Een groot lichaam komt vlak naast mijn marker uit het water. Het is een bak! Steur of karper...?! Ik kan het zo snel niet zien. Zonder na te denken kruip ik in de boot en zet koers. Eindelijk is het dan zover... eindelijk zijn we aan het vangen. Ik kan mijn geluk niet op! Maar halverwege de plas gebeurt dat waar wij vissers het dun van in de broek krijgen: de lijn valt slap. Lijnbreuk notabene! De scherpe mosselen aan het wier hebben waarschijnlijk hun destructieve werk gedaan. De regen klatert op mijn hoody en zowel de boot als ik zijn zeiknat. Godverdomme... wat is dit soms een K-sport! Op de terugweg let ik niet goed op en mijn motor pakt een van mijn andere lijnen op... ik hang midden in een totale depressie.

Halleluja ... ⚑

Maar die vrijdagavond, zo rond de klok van tien, gaat voor de 2e keer mijn linker hengel af. Het is ontegenzeggelijk vis, want er wordt dit keer wel lijn van de spoel genomen. Zonder aarzelen grijp ik weer de hengel van de steun, houd iets van druk op de lijn en spring in de boot. Deze beweegt anders dan ik verwacht had en dus kieper ik bijna het water in. Ondanks de motoriek van iemand die net in de kou aan zijn stoel zat vastgevroren (;-)) blijft de schade beperkt. Eindelijk zit ik op mijn knieën in de punt van de boot, voel gelijk dat het regenwater zich daar verzamelt, maar koers onverschrokken de donkere plas op... Motor aan en fuck die zeiknatte benen! Super spannend vind ik het. Gaat het dan toch nog gebeuren of voltrekt zich een tweede drama?! Bij elke keer dat mijn lijn losbreekt uit het wier slaat mijn hart over. De vis zelf heb ik nog niet kunnen voelen. De onzekerheid is slopend. Mijn ademhaling is snel en witte flarden lucht lichten fel op door mijn hoofdlamp. Het blokkeert het zicht. Ik merk dat de lijn om de marker ligt, maar gelukkig komt deze snel los. Hij wijst opeens 20 meter naar rechts. Daar is'tie naartoe gezwommen denk ik en zet koers. Weer passeer ik een tweetal forse wierbedden, maar dan opeens heb ik direct contact. Ik voel een log, zwaar lichaam langzaam voortbewegen en verdomme... hij zit er nog aan! Ik kan mijn geluk niet op. De volgende 20 minuten verlopen in een roes. De maan schijnt helder, er heerst totale rust om mij heen en alleen het nylon zingt... prachtig!!! De uithalen zijn furieus, maar alles houdt stand en een uurtje later stuur ik mijn vrouw het volgende bericht: Mag ik je voorstellen: Chantal! Ze is volslank en weegt 30 kg. En ondanks dat ze van het verkeerde soort is ben ik verdomd blij met haar!!!

Voldoening... ☺

Diezelfde nacht nog zou ik een 3e aanbeet krijgen, maar de vis op het water lossen. Niet goed gehaakt. Niet zo gek met al dat wier. Ben daarom ook voornemens om de volgende sessie er toch met drijvers op uit te trekken! En natuurlijk kon ik er niet echt om lachen, maar de euforie na het vangen van 'Chantal' was sterk genoeg voor een blijvend, goed humeur. Daarbij, ik had vis op de stek gekregen. Ze kwamen een beetje (te) laat en het was uiteindelijk geen karper die op de kant kwam, maar toch... Ik had het voorspelt en gekregen. De strategie werkte.
Dit is toch wel de kern waaruit ik mijn voldoening haal. De wetenschap (of misschien kan ik beter praten over het geloof...) dat je iets van dat mysterie onder water weet te ontrafelen. De wijze waarop je de weg bewandeld is soms belangrijker dan het bereiken van je doel. Hetgeen natuurlijk niet betekent dat ik niet baal van het feit dat er zo weinig vis op de kant kwam. Ik vind dat ronduit klote, maar 't is niet anders. Succes is relatief nietwaar?!
Die ochtend geniet ik nog een paar uurtjes van de opkomende zon en de vogeltjes die zonder gene overal om mij heen wippen. Ook voor hen geldt net als bij de vissen dat rust vertrouwen geeft. Mijn vriend de Rat heb ik niet meer gezien. Deze had inmiddels een flink gat in mijn droogzak geknaagd en lag waarschijnlijk nog naboerend van mijn boilies op z'n stretcher... ;-). De rotzak! Ik dacht dat we een afspraak hadden... ze zijn niet te vertrouwen die snorharen! Rond 9.30 uur haal ik al mijn hengels met de boot binnen... de boilies zitten er nog aan.

Food for thoughts ... ✌

Bij het afscheid nemen verzekerde ik Pascal dat ik volgend jaar terugkom. Mogelijk samen met ene Steve, een olijke Engelsman uit Liverpool wiens achternaam ik niet weet, maar die net zo gek is op dit water en de schatten die zij draagt. Het was best een zware week moet ik toegeven (hetgeen overigens voor alle vissers gold), maar ik kan toch niet wachten. Het vissen hier raakt iets van die kern, dat expliciete van onze sport... is hardcore.
Een laatste ding zou ik nog willen schrijven. Nuttig voor diegene die het water willen bezoeken. Rust en de tijd gunnen zijn belangrijk om een kans te maken. Lees ook de reviews, het is een veel gedeelde mening. Het past hier bij de noodzaak de vis jouw stek te laten vinden en vertrouwen te krijgen. Hengels kunnen er hierdoor wel meerdere dagen in blijven liggen. De bodem van Great Lake doet het aas echter stinken. De boilies en tijgernoten die ik na dagen weer boven water haalde roken simpelweg naar drek. Als ik een karper was zou ik ze ook laten liggen ;-). Een foute inschatting dus mijnerzijds zo achteraf. Het toepassen van drijvend aas (pop-up of wafter) in welke vorm en/of combinatie dan ook is zeer aan te raden. Mijn inzet voor het volgend jaar: Boilies met wat extra waterkreeftjes of garnalenmeel (zodat ze drijven) en dan aftoppen met een felgekleurd kunstmaisje. Alles kritisch boven de bodem uitgelood met een simpel hageltje op de hair! Beetje hennep erbij en ik beloof je nu al... er komt karper uit in 2015!
Food for thoughts.
Meld uzelf aan voor onze nieuwsbrief

Nieuwsbrief

Schrijf u nu in voor onze nieuwsbrief en ontvang het laatste nieuws van The Carp Specialist in uw mailbox!

Meld uzelf aan voor onze nieuwsbrief

Onze brochure

Vraag onze brochure aan en deze belandt bij u thuis op de deurmat.

Bas

Wilt u meer informatie?

Wilt u meer informatie over dit betaalwater? Neem dan gerust contact met ons op

NL+31 344 66 48 06
BE+32 280 87 432

Whatsapp+31 6 556 88 912

Daarom boekt u bij The Carp Specialist

vissers hebben ons al beoordeeld

Algemeen
Faciliteiten
Ons aanbod
Begeleiding
Uw professionele karperreisbureau
Ruime keuze aan betaalwateren
Al tevreden vissers geholpen
De grootste community karpervissers

Deze karpermerken gingen u al voor!

MTC Baits
KWO
Nash Tackle
NTEC
Korda
PK Baitboats
Cipro Baits
Koicenter Tiel
Dynamite Baits
Grain Baits
Dragon Baits