Nr. 1 expert in karpervisvakanties

Spinsels van een amateur (deel 27) - Twentyfour Seven

Twentyfour seven …!

Elke sessie weer ga ik er vanuit. Het zit diep van binnen ergens verankerd. Deze keer wordt het gewoon onbezonnen genieten van al die spannende momenten. Een hele week lang opgaan in het hier en nu. Zonder twijfels zitten, want alles zal kloppen! Ik zal er bovenop zitten en in lijn met de natuur. Begrijpen wat er gebeurt en touwtjes trekken als een ware poppenmeester. Tikkie links, tikkie rechts en alles zal bewegen zoals ik wil…!
Maar man oh man… wat kan dat vissen een ongelooflijke beproeving zijn. Ik bedoel, je doet het uit vrije wil hè, maar het lijkt soms zo’n merkwaardige bezigheid..?! Ik wil niet zeggen dat het daardoor minder gaaf is of zo, wanneer de vis je ”aan het lijntje houdt”, zeker niet. Het kan een enorme stimulans zijn om extra energie te stoppen in het zoeken van de juiste spots of aaspresentatie. Ook is het ideale kost voor herhaaldelijke discussies (twentyfour seven). Maar je komt jezelf gewoon wat vaker tegen dan je lief is zal ik maar zeggen… zo heen en weer geslingerd tussen hoop en wanhoop! ;-)
Maar goed, genoeg geprutteld. Op 1 oktober reisde ik vol goede moed en samen met Marco Boullart af naar het mooie Domaine de la Maveline. Een idyllisch stukje natuur vlak bij het plaatsje Chaumont ten oosten van Parijs. Volgens Anette (de eigenaresse van het water) net iets buiten het Champagnegebied. Misschien was het een voorteken? Voor ons geen licht sprankelend vocht, maar zware Bourgogne…!

1 Oktober ...

Zaterdagochtend kwamen we aan. Het zou een dag worden van noeste arbeid. De reis, alles opzetten, strategie bepalen, spots vinden, hengels uitvaren, aas droppen, enzovoort… Het is een bijna absurd, intensief ritueel. Je sleept ook zoveel mee! De rust keert pas terug in de avond op het moment dat je rustig achterover geleund beseft dat je aan het vissen bent. Het is het startschot van een week lang durend traject vol mogelijkheden. Meer dan voldoende om dat gebuffel van daarvoor snel te vergeten. We zitten er prachtig bij en hoeven even niets.
Het weer is de afgelopen twee dagen wat omgeslagen. Van warm zomers naar iets kouder en nattig herfstig. De regen en koude wind deert ons echter niet. De herfst meldt zich en wij zijn er klaar voor. We maken die avond een paar vette hamburgers (met saus… :-)) en kruipen op tijd de bivvies in. De eerste vis die zich aanmeldt is op eigen hengel, daarna gaan we ”om en om” vissen.
De nacht gaat echter in alle rust voorbij. De volgende ochtend staan we beide wat verstrooid over het water te turen. Het is koud en mistig. In eerste instantie denken wij dat deze temperatuurswisseling een goede impuls zou zijn voor de vis om te eten, maar het effect blijkt later eerder andersom.
Het water is stilgevallen. Met uitzondering van enkele spots in het zuidelijke gedeelte. Het is overigens niet de eerste keer dat zich toont hoe gevoelig de vis hierop kan reageren.
Maar goed, de eerste dag is vaker geen succes. Heb je bij een wisseling van de wacht. Te veel rumoer. Dus bakken we een eitje en pakken de draad weer op van waar we gebleven waren.

2 Oktober ...

Ook de hele zondag blijft het stil. Wel merkwaardig vinden wij, want ondanks dat het kouder geworden is staat er een heerlijke zon te vlammen. En er blaast een zuidwester in onze kom. Die ochtend geeft Anette ons aan dat de vissers vóór ons goed gevangen hadden. Informatie die natuurlijk positief bedoeld is. Als geruststelling dat het hier ook deze week wel goed zal komen. Maar net als bij beleggingen geldt ook bij het vissen dat succes in het verleden geen garantie geeft voor de toekomst.
Sterker nog, als de vissers voor je echt hebben huisgehouden, dan is dat meestal geen opmaat voor herhaald succes. Ik bedoel: ook vissen stoten zich in het gemeen geen tweede keer aan dezelfde steen… toch?!
Om te bepalen of we hier te maken hebben met een trend, waardoor een trage start min of meer logisch is of dat wij toch iets niet goed doen, besluiten we om eerst maar eens de vangsten van andere vissers af te wachten. Tot die tijd laten we ons niet gek maken.
Daarbij vermaken wij ons prima ondanks de stilte. Zo zwemt er werkelijk een joekel van een Beverrat zijn rondjes om onze stek. Het is een echt gewoontedier; hij vertrekt s’ochtends vroeg naar zijn werk (bomen knagen of zo?!) en komt s’avonds weer terug bij moeder de vouw. Het is een vast patroon, zonder uitzondering. We noemen hem Sjaak en vanaf het begin is hij ongemerkt onderdeel van ons dagelijks ritueel. Hij lijkt een echte ”stille” en we vragen ons of Sjaak niet stiekem ”de kat in het donker knijpt…” Op een van de dagen zien wij hem opeens vanuit een geheel andere hoek naar huis zwemmen… zie je wel… de gladjakker! ;-)

3 Oktober …

Ook vullen wij de dag met een hoop geouwehoer. Een wederzijds delen van kennis en meningen over van alles en nog wat. Het hoort een beetje bij vissen. Daarbij hebben we slechts één keer eerder samen een weekend gezeten, dus er valt nog heel wat te vertellen. Van alles komt voorbij: koken met gas of benzine, wel of geen saus op je eten, het nut van kaas en tomaten, de werking van springers, zware of lichte hangers, ingrediënten voor je boilie, seizoensgebonden tactieken, ”de markt” en al die gekkigheid, goeie winterlaarzen, de werking van je molens, het type lijn op je spoel, de beleving van een aanbeet, de vissen uit het verleden, enzovoort, enzovoort. Kortom, zo’n beetje alles waar je je als visser lekker mee bezighoudt. Natuurlijk komen ook de meer serieuze topics waar wij als mensen soms dagelijks mee te maken hebben aan bod. Alles ontspannen! Zoals ik al zei, het hoort bij vissen…
Het enige dat niet ter sprake komt is de viering van het Leids Ontzet in 1574. Had immers gekund. De gebeurtenis wordt ieder jaar op 3 oktober gevierd, maar ik denk dat wij allebei niet veel met het Leidse hebben, vandaar. ;-)
Maar goed, op maandag 3 oktober mag het daar dan feest zijn, hier hangen onze wakers er nog roerloos bij. We maken ons nog geen zorgen, maar de wenkbrauwen staan wel wat hoger dan normaal… Kleine spinnetjes hebben heel sneaky hun web tussen de hengels gesponnen. Blijkbaar ontberen zij elk vertrouwen. Ik heb ze nog gewaarschuwd: ”Pas op, het is alsof je een brug over de San Andreas breuklijn bouwt; vroeg of laat gaat het schuiven hoor!!!”

4 Oktober ...

Nou vroeg was het zeker. Net na 01.00 uur gilt mijn middelste Delkim. Pas half in slaap schrik ik mij werkelijk de tering!!! Na een paar nachten rust wordt je gewoon iets minder alert en neemt het verrassingseffect toe. Ik sla mijn slippers en lamp maar over en vlieg blootsvoets naar de hengel. Trillend als een rietje sta ik een vis te drillen. Marco zorgt voor de slippers en de hoofdlamp.
Nu is het water warm en de lucht koud en dus drukt er een zware deken van mist op het meer. Een van de markers geeft qua richting wat houvast, maar verder tast ik letterlijk in een witte duisternis. Toch moet ik de vis gaan halen, want deze ligt verstopt in een van de kommen naast het schiereiland. De tocht beleef ik in een roes. Het barst daar van de obstakels, dus ik probeer zo snel mogelijk te varen, maar de witte wolken en lijnen in het water maken dit vrijwel onmogelijk.
Eenmaal in de kom weet ik de vis uit de takken te plukken, maar ik krijg maar geen rust in de dril. Het slechte zicht maakt dat ik nauwelijks weet in te schatten waar de vis zich bevindt. Als een windvaan tolt de boot om zijn as. Mijn adem bevriest in de kou en werpt steeds lastige blokkades. Het licht uit doen helpt ook niet. De vis weert zich als een dolle en weet zich zo uiteindelijk los te werken… vreselijk gewoon dat moment!!!
Wij hebben er allebei echt de balen van en het feit dat we beet hadden werkt maar flauwtjes als lichtpunt. Om 06.00 uur die ochtend krijg ik een herkansing. De omstandigheden zijn vergelijkbaar, maar dit keer win ik… een (bijna) Leder van 17,6 kilo mag op de foto!

5 Oktober ...

Twee aanbeten in één nacht. Dat is al beter! En vol goede moed gaan we de dag in. Lekker gebakken eitje met ham in de morgen en 's middags veel geouwehoer met zo nu en dan een versnapering. Prima vertoeven zo!
We hadden vernomen van Max dat hij op stek 6 met zekere regelmaat op de dag vis weet te vangen. Ook op 7/8 komt er overdag vis uit. In ons noordelijk deel echter blijft het overdag stil. Zo ook op stek 10, 11 en 12, die als ”middenstekken” doorgaans meevaren op het succes. Hoe dan ook, de aanzet tot een vervolgoffensief lijkt in de kiem gesmoord. De plek die vis oplevert is stilgevallen. Aan het einde van de middag verleggen we verschillende hengels. Inmiddels hebben we de meeste, strategisch interessante plekken wel geraakt en lijkt het erop dat we gewoon moeten wachten.
En dat doen we… tot weer vroeg in de morgen. Ook nu is de aanbeet furieus. We springen allebei tegelijkertijd uit ons nest. Marco pakt de hengel van de steunen en ik duik de boot in. We gaan hem samen halen! Ook nu is het mistig, maar gelukkig iets minder dan de dag daarvoor.
Het is voor het eerst dat we zo in dit kleine rubberen bootje zitten en dus is het vooral zaak om niet om te lazeren… ;-). Doordat ik nu alleen maar op het varen hoef te letten zijn we vrij snel in de kom. De lijn lijkt eerst vast te zitten in de takken, maar Marco weet deze eenvoudig op afstand los te trekken. De dril is vervolgens best heftig. Ruim 200 kilo’s in een rubberen doppie leggen het bijna af tegen deze gespierde vechtersbaas. Ik zeg bijna, want Marco landt een schub waarvan er maar weinig rondzwemmen hier. Heerlijk geluk is ons deel!

6 Oktober ...

Het is inmiddels donderdag en wederom zet de spot waar vis vanaf kwam niet door. De hele dag blijft het stil. Inmiddels is de wind al een paar dagen gedraaid en blaast hij uit de kom vanuit het noordoosten. De hoop dat eventuele migratie kan leiden tot aanbeten op andere plekken in onze sector blijkt tevergeefs. Het moet toch echt vanaf het eiland komen. Aanleiding genoeg om een eerdere stek weer op te zoeken, ook al bracht deze in het begin geen vis. Het aas leggen we vlak onder een van de bomen… bij een aanbeet gaan we in de hengel hangen!
En die avond komt die eerste aanbeet… bij daglicht notabene! Tijdens het eten van een lekkere berg saté. Weer de middelste hengel en ver in de kom. Helaas is de vis tussen de takken van een omgevallen boom gezwommen en ligt daar stil aan de oppervlakte. Op het moment dat ik hem zo onopvallend mogelijk probeer te scheppen schrikt hij en breekt met grof geweld de rig… Bij terugkomst proberen we allebei positief te blijven, maar de teleurstelling is voelbaar.
Dan vrijwel direct daarna gaat die rechter hengel af die we eerder onder de boom hebben geplaatst. Ik krijg zomaar een tweede kans, spring de boot in en vaar als Verstappen. Ik kom desondanks goed aan en vindt de vis in het wijd! Nu is het licht, heb ik alle tijd en ruimte… ideaal! Alleen zit er erg veel spanning in het lichaam. Super Hooks lossen zelden maar die eerdere ervaringen blokkeert het vertrouwen. Is alles wel sterk genoeg…? Even schiet het door mijn hoofd: “Ik ga dus echt geen tweede keer zonder vis naar de kant”. Maar gelukkig hoeft dat ook niet. Groot is de ontlading als hij over het net schuift…!

7 Oktober deel 1...

Na deze ”dubbele run” zitten we die nacht allebei in onze tent te wachten. Het feit dat nu ook in het daglicht de vis wil bijten en dat dit snel achter elkaar kan gebeuren geeft ons hernieuwd vertrouwen. Het kan zomaar opeens hard gaan nietwaar…?! Toch duurt het wederom vele uren voordat er opnieuw iets bijt. Het is weer in de kom, maar nu is de aanbeet weifelend. Een flinke zakker die gek genoeg slechts een enkele piep geeft. Ik ben als eerste ter plaatse en zie dat de lijn volledig slap hangt. Marco staat in no time naast mij…
Het is heiig en behoorlijk fris. Eenmaal in de boot merken we iets van routine, maar het blijft opletten. Maakt het allemaal wel lekker spannend. Ter plaatse zit de vis vast tussen de takken. Marco voelt nog wel iets van contact, dus laten we ons langzaam naar de rand van de bomen drijven. Stukje bij beetje wordt de lijn uit de takken geplukt. De spanning stijgt per centimeter… En dan, zoals wel vaker, is’tie daar opeens. Zomaar vanuit een vrijwel kansloze situatie. Een schokkend, houterige weerstand verandert opeens in een soepel rukken en trekken. Ik vaar snel achteruit en probeer op deze wijze de vis los te werken.
Marco roept dat hij een kleine spiegel heeft gezien, maar eerlijk gezegd maakt mij het formaat geen fuck uit. Als we hem maar vangen. In open water houdt dit ”spiegeltje” ons vervolgens minutenlang in een houdgreep. Diep onder het wateroppervlak trekt hij ons alle kanten op. Ik denk nog: ”Je kunt wel zien dat de vissen hier in goede doen zijn zo aan het begin van de herfst.” Wanneer echter dit visje over de rand van het net draait weten we beter… het blijkt een nijdige spierbundel van 18 kilo!

7 Oktober deel 2 …

Inmiddels is het donderdag en hebben we elk twee vissen. Het zijn hele mooie vissen en we zijn er blij mee, maar we hadden iets meer op ons verlanglijstje. Het lukt alleen gewoon niet om een van de spots echt aan de praat te krijgen. Na iedere vangst valt het stil. De vissers om ons heen ondervinden hetzelfde. Behoorlijk frustrerend wel. Los van de veranderde weersomstandigheden hebben wij geen idee wat hier nu de oorzaak van is. Er rest ons niets anders dan om verder te zoeken of geduld te hebben. Je weet wel: The waiting game.
Nog een extra spot tegen het eiland en onder de bomen wordt aangelegd. We hebben het idee dat de vissen hier langs de randen foerageren. Tot nu toe komen ook alleen hier de aanbeten vanaf. Het blijkt een gouden greep, want na enkele uren gaat precies deze hengel af. En de vis die aanvankelijk in de struiken zit kan uiteindelijk in het vrije water worden gevangen. Ook nu weer is de strijd aanzienlijk, gieren de zenuwen door het lichaam. Ik had de vis namelijk al vrij vroeg gezien en wist wat er aanhing. Eentje die je niet wilt lossen: een prachtig schub van 18 kilo!
Tot nu toe waren de vissen allemaal gevangen met zogenaamde pinda-boilies. Dit samen met een witte pop-up of gekleurd kunstmaisje. De hengel die nu onder een van de bomen geschoven was had slechts één klein, groen pop-upje (Key) op een multi-rig met wat grondvoer. Mooi uitgebalanceerd en hapklaar voor een nieuwsgierige passant. Effectief en mooi werk hoor!

8 Oktober ...

”It ain’t over until the fat lady sings”… dat is de beroemde frase waar menig visser zich aan vasthoudt zo tegen het einde van een sessie. Vrijdagavond na de vangst van de schub krijg ik een sms’je van Rob waarin hij mij hieraan helpt herinneren. Zaterdagnacht is het echter wederom stil. Om gek van te worden! De vangst van die avond suist nog na in mijn hoofd. Ik hoop vurig dat we toch nog een extra vis mogen landen. Het zou een terecht en evenwichtig resultaat geven. Maar ja, het is en blijft vissen hè…! Het blijft stil tot in de vroege ochtend. Ook op de kleine Key…
Je begrijpt dat de ontlading enorm was toen uiteindelijk toch de hengel onder de boom de stilte doorbrak. Vol adrenaline beginnen wij in het bootje aan een heftige dril op open water. De vis voelt goed aan. We denken beide aan een zware jongen, als plots een meter of drie voor ons een steur uit het water springt. Alles valt als een plumpudding in elkaar. De avond hiervoor hadden we al een serie van loze aanbeten op deze hengel moeten incasseren en weten nu waarom. De ”haai” was daar al een tijdje aan het schuifelen. En natuurlijk zijn het prachtige, sterke beesten, maar de teleurstelling blijft. Dit is niet de afsluiter die wij wilde.
Eenmaal op de kant leggen we snel de hengel weer terug. It aint’t over… yes?! Het bewijs is er nog geen uur later, als de hengel in het kommetje weer afloopt. Marco probeert de haak te zetten, maar takelt een “zweepje” binnen. Misschien is de lijn toch wat meer beschadigd in de struiken dan gedacht. Helaas, het moest zo zijn... Time’s up! Tijd om naar huis te gaan…

Food for thoughts ... ✌

Normalitair schrijf ik mijn verhalen niet zo in chronologisch volgorde. Hersenspinsels volgen geen logische structuur. Ik probeer dit soms wel wat aan te brengen, maar meestal is dit redactiewerk achteraf. Voor de beschrijving van deze sessie kon ik echter niet anders. Ik heb de week zo in deze volgorde en zo bewust beleefd. Het was intens, elke dag opnieuw, zonder ruimte om weg te drijven in mijn fantasie. Zoeken naar die vis. Het ging dit keer echt om het karpers vangen. Een intense vorm van vissen. Met momenten van teleurstelling, maar ook erg veel voldoening als het even lukt. Hiervoor mijn dank Marco!
Dit intense heeft ook wel een keerzijde meen ik. Met name als de behoefte om te presteren de overhand krijgt. Presteren hoort er uiteraard bij, maar het moet niet de liefde voor onze hobby in de weg staan. Er moet ruimte blijven voor het niet prestigieuze. De beleving van het vissen “pur sang”. Dit draagt zoveel moois in zich. Ik heb het deze week weer gemerkt. De voldoening ten gevolge van succes, hoe relatief deze ook mag zijn. Succes dat je zelf bepaald door het doel van je sessie zo ruim en ongecompliceerd als mogelijk te houden.
Op Maveline zwemt een 30 kilo vis en natuurlijk zou het helemaal te gek zijn geweest als een van ons deze had weten te vangen. Maar zou het ons wezenlijk meer lol hebben gegeven dan die ene ”kleine spiegel” die ons beide minutenlang in de mist voor de gek hield…? Misschien wel of misschien niet. Zeker is dat ik dat moment in die mist niet gauw meer zal vergeten… prachtig gewoon!!!
… Food for thoughts!
Meld uzelf aan voor onze nieuwsbrief

Nieuwsbrief

Schrijf u nu in voor onze nieuwsbrief en ontvang het laatste nieuws van The Carp Specialist in uw mailbox!

Meld uzelf aan voor onze nieuwsbrief

Onze brochure

Vraag onze brochure aan en deze belandt bij u thuis op de deurmat.

Bas

Wilt u meer informatie?

Wilt u meer informatie over dit betaalwater? Neem dan gerust contact met ons op

NL+31 344 66 48 06
BE+32 280 87 432

Whatsapp+31 6 556 88 912

Daarom boekt u bij The Carp Specialist

vissers hebben ons al beoordeeld

Algemeen
Faciliteiten
Ons aanbod
Begeleiding
Uw professionele karperreisbureau
Ruime keuze aan betaalwateren
Al tevreden vissers geholpen
De grootste community karpervissers

Deze karpermerken gingen u al voor!

Grain Baits
MTC Baits
Dynamite Baits
Nash Tackle
Cipro Baits
KWO
Koicenter Tiel
Korda
Dragon Baits
NTEC
PK Baitboats