Nr. 1 expert in karpervisvakanties

Spinsels van een amateur (deel 28) - Beide benen op de grond

Gaan …!

Het is woensdagavond laat en ik hou het niet meer. Ik moet weg! Een paar uurtjes slapen zou verstandig, maar ik moet gaan… dan maar niet verstandig. Gewoon de ogen open houden en gas geven! Ik heb de code van het hek, dus ik tuk daar wel wat aan de waterkant. Of gewoon voor het hek, want deze blijkt pas na 8.00 uur weer te functioneren. Wist ik veel… En al bevalt dat rechtop slapen in mijn autostoel niet helemaal, ik ben blij dat ik er ben. Ik kan ruim 3 dagen vissen op een eiland. Even alleen... heerlijk!!!
Als het lichter wordt en ik kan eindelijk het landgoed op, zie ik de stek waar ik naar toe moet varen. Ik moet nog wachten op Georget, maar ongeduldig als ik ben begin ik alvast met het oppompen van mijn bootje. Ik heb zo’n opblaas-automaat gekocht van JRC... ideaal! Je krijgt hem niet helemaal hard, maar het scheelt een hoop zweetwerk. En dat volledig draadloos ;-).
Dus dit keer ligt de boot er vrij snel in. Motor erop en volladen die hap. Het wordt weer 2x varen, want mijn schuit is niet bepaald een laadbak als je begrijpt wat ik bedoel. Met mij erbij sowieso een riskante onderneming, maar ik moet vissen, dus er zit niets anders op.
Enkele uren later zit ik op het droge en heb mijn hengels erin. Ik ken deze stek (4) nog niet, dus ik begin maar gewoon op die plekken waar je ze verwachten kan zo rond de tijd van het jaar. Kijken wat er gebeurt en dan gaandeweg aanpassen...
De watertemperatuur is 3,8 graden zag ik. Niet heel erg warm. Ik zal de vis echt zelf moeten opzoeken, want veel zal er niet gezwommen worden. Het is hier al een paar dagen goed koud geweest. De hoge druk doet van zich spreken. Georget gaf aan dat zelfs de roofvissers klagen?! En dat terwijl ik net een nieuwe stek heb uitgekozen. Misschien tactisch toch niet handig zo zonder houvast hannesen.
De donderdagnacht gaat in alle rust voorbij. Helaas zou ik willen zeggen, maar ook wel te verwachten. Het is behoorlijk fris en ik moet er weer een beetje aan wennen. Gelukkig heb ik een beregoeie slaapzak met overwrap. Ook slaap ik in volledig wintertenue. Het ligt soms wat onhandig, maar liever dat dan kou lijden. Ik hoor zo af en toe wat geritsel rond mijn tent, dus ook al heb ik ze nog niet gezien, ze zijn er wel... de ratten. Zolang ze van mijn voedsel en boilies afblijven beschouw ik ze als mijn beste vrienden!

Natureluur ...

De volgende ochtend zie ik iets grappigs. In plaats van de gebruikelijke ”lone ranger” komt er dit keer een koppeltje voorbij zwemmen. Beverratten! Netjes achter elkaar. Nog geen 50 centimeter er tussen. Alsof ze "zwaan-kleef-aan" spelen. Moeder voorop en dochter er achteraan. Opeens besluit moeder om onder te duiken, daarbij dochterlief geheel verloren achterlatend. Deze begint als een dolle rondje te zwemmen. Ze lijk een beetje in paniek. Die “move” had ze duidelijk niet zien aankomen!
Dan, een kleine 15 meter verderop, duikt ma plotseling weer op uit het koude vocht en vervolgt haar weg alsof er niets aan de hand is. De ”aanhangwagen” zet de achtervolging in en weet nog voor de kant de aan te sluiten. Samen verdwijnen ze onder de takkenbossen waar de oever mee bezaaid ligt.
Op zich geen bijzondere gebeurtenis… toch?! Ik bedoel, je ziet wel vaker dieren zo met elkaar rommelen, maar Ik vraag mij toch altijd af waarom dit soort dingen zo gebeuren. Ik weet inmiddels dat zwanen bijvoorbeeld hun jongen op een bepaald moment de tent uit jagen omdat ze op hun eigen benen moeten leren staan. Een eigen water moeten zoeken en gezin moeten stichten. Dus datgene wat als ruzie overkomt feitelijk niets anders is dan naastenliefde…
En over liefde gesproken. Ik weet dat bij bepaalde spinnen de man na de geslachtsdaad maar beter zo snel mogelijk de pleiterik kan maken, anders kan hij het niet navertellen... over hoe geweldig hij was. Over huiselijk geweld gesproken... ;-).
Maar hoe dat bij ratten zit...?! Was het een overlevingsles of onderdeel van het spel of gewoon een grapje? Misschien was ze wel aan het zeiken over zakgeld en dacht moeder: bekijk het maar, ik sneak tussenuit! Het verhaal wordt overigens wel anders als dochterlief geen dochter blijkt te zijn, maar hitsig mannetje.
Dat laatste kon ik alleen niet zo op afstand zien. Sterker nog, van dichtbij ook niet, want daarvoor weet ik gewoon te weinig van beverratten. Hetgeen mij overigens niet belet om over de gebeurtenis een mening te hebben of mijn beeld te vormen. Iets waar we als mensen (ik dus ook!) tegenwoordig wel vaker last van hebben: het vormen van een mening zonder echte kennis van zaken, maar dat terzijde.

Lekker alert ...

Overdag ben ik lekker aan het rommelen en richt ik mijn aandacht zoveel mogelijk op de omgeving. Maf wel hoe het water zich anders gedraagt in de winter. Natuurlijk verandert de natuur als geheel, maar onze focus ligt nu eenmaal op dat water. Niet alleen de toplaag, maar ook al dat leven erin lijkt steeds meer "bevroren", beweegt in slow motion. Voor roofvissers is dat misschien anders, maar voor ons... Alle afleiding vervalt ook. Ik heb geen last meer van lijnzwemmers of witvisjes die mijn rig lastigvallen. Ik bedoel, als het echt koud is, dan ligt iedereen te chillen.
En midden in al die stilte merk ik dat ik zelf ook anders functioneer. Fysiek natuurlijk omdat het best lastig kan zijn om warm te blijven, maar zeker ook mentaal. Het besef dat de kansen op een aanbeet met de temperatuur meedalen doet het alertheidniveau stijgen: de kou dooft het leven, maar scherpt de zintuigen!
Van het lichtst mogelijke piepje uit mijn sounderbox zit ik al rechtop in bed, trek vervolgens als een malloot mijn spullen aan, struikel uit mijn bivvy om daarna minutenlang naar een van mijn wakers te staren die in het schijnlicht van mijn hoofdlamp net doet alsof er niets aan de hand is… hoogspanning is het.
Gefocust op mijn “sinaasappelkunstwerk” genaamd: ”de rijen”, gaat plots mijn linker hengel af! Ik verstar helemaal. Geen schrikreactie of zo, maar meer een vorm van ongeloof. Het lijkt erop dat ik mij afvraag of ik het wel goed hoor...?! Terwijl, die Delkim’s staan op 4 dus daar kan het niet aan liggen…! Wat toont is een soort merkwaardige patstelling tussen fantasie- en realiteitszin die alles op slot zet. Uiteindelijk weet ik mij hieruit los te wrikken, spring op uit mijn "luie fauteuil" en stort richting hengel. Ik pak hem op en voel nog net hoe de vis zich weet te onthaken... alles schreeuwt: te laat!!!
Daar sta je dan met je verhaal over alert zijn en scherpe zintuigen. Wat een reactie was dit zeg... pffff. Niet echt iets om trots op te zijn. Geen geluksmomentje zal ik maar zeggen.
Aan de andere kant, het was wel vis en dus maak ik mijn hengel met hernieuwde energie en enthousiasme klaar en vaar hem uit. Terug bij de kant zie ik in het schijnsel van mijn lamp dat waar ik van plan was de vis te drillen een heel oerwoud van takken omhoog steekt...?! What the f…..!!! Hoe kan ik dat nou niet eerder gezien hebben...? Ik ben blij dat ik de vis daar niet verspeeld heb. Dat had ik mijzelf nooit vergeven.

Blijven opletten …

Die zaterdagochtend is de hele bende bevroren! Mijn hengels liggen vast in het ijs. Hmmm…, dat had ik niet zo zien aankomen. Volgens de weergoden op mijn telefoon zou het rond het vriespunt worden vannacht, maar die gabbers zaten er ruim 3 graden naast. Aan de verkeerde kant dus. En nou maar hopen dat de vis niet wil bijten. Ik heb al eens eerder tussen de schotsen lopen klootviolen, maar dat valt vies tegen zal ik je zeggen. Zeker met een rubber bootje. Het is ook niet best voor je lijn en ik heb er net nieuwe op gespoeld.
Maar goed, vannacht was er in ieder geval vis op de kant. Gisterenavond laat herhaalde zich namelijk die (weifelende) aanbeet. Het deed mij denken aan eerdere sessies op Maveline. Steeds korte runs en vervolgens missen. Toen was het een steur die aan het snuffelen was. Marco ving hem. Rond 2.00 uur vannacht wist ik het zeker. Ik ben weer een torpedo rijker. ;-)
Overigens, dat vissen blijft opletten. Voor je het weet maak je subtiele doch cruciale fouten. Zo heb ik meerdere soorten ”draadjes” in mijn softbox, waaronder flos voor het maken van mijn hair en pva voor het dichtknopen van mijn "worsten" (zie hiervoor mijn Hersenspinsel nr. 25). En die moet je dus niet verwisselen! Ik weet dat vissen je aas van de hair af kunnen halen (al lukt dat bij een kunstmaisje minder gemakkelijk), maar de hele hair eraf zuigen is toch wel een beetje onwaarschijnlijk… ;-)
Ook merkte ik dat mijn Delkim rechts het niet meer deed, terwijl ik er net die ochtend daarvoor een nieuwe batterij ingedaan had. Juist omdat hij het niet meer zo goed deed. Bleek het een gebruikte te zijn. Ik verwisselde dus troep voor takkezooi. Advies: nooit oude en nieuwe batterijen bij elkaar bewaren...!
Maar goed, ieder mens maakt weleens een foutje... of twee… en nu is het wachten totdat mijn hengels weer vrij liggen en dan ga ik vol tussen de bomen hangen. Volgens mij liggen ze daar gewoon te snurken. Tijd voor wat ballen!
De wind is naar het noorden gedraaid en een dik wolkendek schuift langzaam mijn kant op... Het voelt anders aan. Minder kil. Wat zachter en milder. Misschien krijg ik nog een mazzeltje...?! Het is al zaterdag in de avond… nog 1 nacht te gaan.

Op scherp ...

Het klinkt misschien wat overdreven en “bravourederig”… zo over die bomen, maar ik had wel gelijk. Die middag liet ik mij langzaam door alle takkenbossen en omgewaaide boomstronken drijven. Oppassen dat de boot niet kapot wordt geprikt, maar het ging lekker. Plotseling zie ik twee kolken en bellen aan de rand van de oever. Een boeggolf verraad karper. Op nog minder dan een halve meter diepte hè...! Hier moet ik dus zijn.
Maar ja, hier viel gewoon niet te vissen. En hoe behoeftig ik ook ben, sommige risico’s zijn onacceptabel. Een stukje verderop is iets meer ruimte en na wat geprik her en der vind ik er een hard plaatje van nog geen vierkante meter denk ik. De rest is blubber en bladeren. Hier zou ik kunnen liggen. Ik plaats er een marker bij en strooi wat boiliekruimels. Ook gooi ik wat voer over de boom heen die erachter ligt. Misschien kan ik ze zo tot iets van activiteit aansporen?! Naar mij toe lokken…
Bij het terugvaren kijk ik de spot wat na. Mooi plekkie wel, maar ik hoop stiekem dat het geen ”slimme” is die bijt, want dan acht ik mijzelf toch vrij kansloos daar. Alles staat op scherp.
Het idee is om bij een aanbeet kort de haak te zetten en vervolgens een volledig slappe lijn te geven. Soms willen ze dan nog weleens apathisch blijven liggen. Ik heb er een grof drop-off lood op zitten die hij bij de eerste zwiep al verliest. Dan als een idioot er heen crossen en daar de vis afdrillen…
Yep, aan plannen geen gebrek. Bert (de boilie) wordt voorzien van een extra lampje zodat ik in de mist straks mijn weg terug weet te vinden.

Toch jammer ...

Het is inmiddels zondagochtend en ik zit in de opening van mijn bivvy over het water te staren. Ik zie twee prachtige, witte reigers bij stek 7 en 8 rommelen. De boilies die ik gisterenavond voor mijn besnorhaarde vrienden heb uitgestrooid zijn allemaal verdwenen. Die wel… Het was zo'n beetje het enige teken van leven. Hoe toepasselijk: het was de hele nacht muisstil!
Jammer, ik weet dat het water te koud is (< 2,5 graden inmiddels) en de kans op beweging minimaal, maar iets van leven... kom op! Al was het maar een lijnzwemmer of nog zo'n lange snuffelaar. Maar helemaal geen enkel geluid?! Ook nauwelijks vogels of ander gespuis... Niks! Ik ben bijna geneigd mijn eigen pols te voelen, zo verschrikkelijk niks was het. Over 2 uurtjes moet ik gaan inpakken en daarna een rondje varen voor wat foto's van de verschillende stekken. Heb ik Marco beloofd voor op Facebook. Ik weet dat de kans klein was om nu te scoren, maar iets van teleurstelling kan ik niet wegdrukken… toch jammer.

Laatste kans ...

Maar goed, het is nog niet over. Je weet wat ze zeggen over die dikke dame...?! Ik realiseer mij dat maar al te goed. Daarom zit er ook nog steeds spanning in mijn lichaam. Die stilte hè... zet je zintuigen op scherp.
Rond een uurtje of tien slaat nog een keer mijn hart over. Een paar schelle klanken doorklieven de stilte. Ik buig af naar rechts en zie dat mijn waker omhoog schiet en even de Delkim aantikt. Dan valt hij weer terug. Eenmaal bij de hengel gebeurt er niets meer…
Vlak in de buurt van mijn spot komt een meerkoet boven. Ik zal het nooit zeker weten, maar de kans is groot dat hij het was die het lood liftte of de lijn beroerde. Heel even denk ik: “ook dat nog!”, maar zoveel tegenslag kende deze sessie nou ook weer niet. Het was gewoon niet echt optimaal. Moet je kunnen accepteren.
Ik richt mij op om nog wat rond te kijken bij stek 5 die vlakbij ligt en mijn oog valt op mijn pak en laarzen. Ik ben letterlijk onderdeel geworden van de natuur. Een prachtige camouflage in drie dagen. Best wel okay, al zitten er ook nadelen aan deze blubberzooi. Zo ligt er inmiddels meer klei in mijn slaapzak als voor de deur. Toch heeft het wel iets. Ik sta weer even met beide benen op de grond zal ik maar zeggen.

Food for thoughts ... ✌

Deze sessie mag dan wel niet als een van de meest succesvolle in de boeken gaan, ik heb hem wel intens beleefd. Met beide benen op de grond dus of beter gezegd ”in de grond”. Dat is ook eigenlijk wat dat wintervissen met je doet. Alles komt dichter op de huid; de kou, de stilte, de mist, de blubber… de eenzaamheid. Het brengt je dichter bij jezelf. Bewuster van de realiteit… en ik heb het dan wel over die “werkelijke” realiteit. Het hier en nu, dat direct tastbare.
Ik bedoel, we leven dagelijks in een volkomen artificiële wereld. Dat is óók een werkelijkheid, maar toch een ander soort. Aantrekkelijk wel en soms gemakkelijk, maar ook eentje waarin mensen elkaar de meest afschuwelijke dingen aandoen, vaak uit angst of onwetendheid en veelal zonder contact. Ik bedoel dat echte contact. Waarin niet de geveinsde, maar oprechte interesse de boventoon voert. Waarin vragen bedoeld zijn om iets te willen weten in plaats van verwarring te zaaien, reacties aanleiding bieden voor een beter gesprek in plaats van conflict, kennis gedeeld wordt om anderen wat te leren in plaats van te verkopen, vriendschappen gesloten worden om de inhoud in plaats van aantallen…
Het laatste is misschien wat ver gezocht zo als einde van gewoon maar een sessie vissen, maar dat heb je met “hersenspinsels”. Blijkbaar wrijft er in die paar dagen toch iets op je af. Iets van die oprechtheid of integriteit of waarachtigheid of hoe je het ook mag noemen dat voelbaar is te midden van die weerbarstige natuur. Die niet opzij gaat, maar is zoals zij is. Met haar talloze wetmatigheden, sommige begrijpelijk en sommige volkomen onnavolgbaar. Het maakt gebeurtenissen, hoe eenvoudig ook, wat gewichtiger… nogmaals, zet beide benen in de grond.
Food for thoughts!
Meld uzelf aan voor onze nieuwsbrief

Nieuwsbrief

Schrijf u nu in voor onze nieuwsbrief en ontvang het laatste nieuws van The Carp Specialist in uw mailbox!

Meld uzelf aan voor onze nieuwsbrief

Onze brochure

Vraag onze brochure aan en deze belandt bij u thuis op de deurmat.

Bas

Wilt u meer informatie?

Wilt u meer informatie over dit betaalwater? Neem dan gerust contact met ons op

NL+31 344 66 48 06
BE+32 280 87 432

Whatsapp+31 6 556 88 912

Daarom boekt u bij The Carp Specialist

vissers hebben ons al beoordeeld

Algemeen
Faciliteiten
Ons aanbod
Begeleiding
Uw professionele karperreisbureau
Ruime keuze aan betaalwateren
Al tevreden vissers geholpen
De grootste community karpervissers

Deze karpermerken gingen u al voor!

Cipro Baits
MTC Baits
Nash Tackle
Grain Baits
PK Baitboats
Dynamite Baits
Korda
KWO
Koicenter Tiel
NTEC
Dragon Baits