Spinsels van een amateur (deel 29) - ‘Vadertje Winter’

Geplaatst door Carli Driessen op 25-01-2017

Geen Vallee

Dat het fris zou worden wisten we wel. Dat heb je wel vaker in januari, maar dit was toch wel een beetje meer dan wenselijk. En met name ook omdat er bij een bepaalde temperatuur die grens ligt hè... Je weet wel, die grens waar vissen stilvallen als we hem passeren, waar bivakkeren opeens verandert in survival, de kachel van lekker handig naar noodzakelijk, je snel moet eten omdat je anders een kouwe prak zit te knagen en je sheltertje van tent naar vrieskist transformeert! Het scheelt maar een paar graden, maar “de nul” houden kent net als bij voetbal wel zo z'n waarde.

Maar goed, het mocht niet zo zijn. Tot woensdagmiddag hadden we nog zitten twijfelen, Ferry en ik, of we nu wel of niet naar Frankrijk zouden afreizen. Maar met de vooruitzichten was de kans groot dat het vrijdag dicht zou liggen. Ik bedoel, we zijn best wel wat gewent en ook een gokje kan geen kwaad, maar om nou samen 2000 kilometer te rijden om in een wak te prikken…?!

Dus in plaats van Vallee werd het Delftse Hout dit jaar ons decor voor de jaarlijkse nieuwjaars-sessie. En wees nou eerlijk, het soort water maakt toch niet uit?! Bij zo'n event spelen toch hele andere geneugten een rol: zoals gezelligheid en comfort! Nou ja, comfort... gezelligheid in ieder geval.

Misschien goed om ook even te melden dat bij aanvang van deze sessie ik enigszins besmet was door het voortdurend uitstoten van virussen en bacillen door mijn lieve vrouw en dochter. Drie weken wist ik die friemels te ontwijken, maar nu voelde ik toch langzaam dat er iets niet lekker zat…

The Carp Specialist - karpervissen in Frankrijk op betaalwater - Carli Driessen

 

Vadertje Winter

Eerlijk gezegd begon de sessie woensdagavond best veelbelovend. Het water was koud, maar er was ook beweging op de stek. Brasem weliswaar, maar deze zijn vaak voorbodes van hun grotere familieleden. Dus met elke “brasem-beet” vertelden wij elkaar dat het gauw zou kunnen gebeuren. Gewoon een kwestie van afwachten en volhouden. Alleen had Vadertje Winter daar een heel ander beeld bij. Voor wie het overigens niet weet, Grootvader Vorst, zoals Vadertje Winter officieel heet, is een soort mythische figuur die in Slavische culturen de rol van kerstman vervult; 

Op 31 december brengt Vadertje Winter cadeaus rond in Rusland, Wit-Rusland en Oekraïne. Alle kinderen krijgen van hem (en zijn kleindochter...?!) geschenken. Vadertje Winter heeft een lange, witte baard en draagt een magische staf. Deze staf kan alles wat hij aanraakt bevriezen. Vadertje Winter leeft een teruggetrokken leven, diep verborgen in de taiga; de uitgestrekte naaldwouden van het Noorden.

Met name door dat laatste begreep ik het niet direct. Misschien was hij met zijn “trojka” op doorreis en verdwaald geraakt?! Hoe dan ook, hij moet iets met die staf gedaan hebben, want de temperatuur stortte werkelijk naar beneden! Minus 11 riepen ze op de radio. Gelukkig bleef bij ons de "naald" op -7 hangen... ik vond het koud zat!

Wat een geluk dat ik mijn kachel meegenomen had. En wat extra paraffine. Het was hard nodig. Naarmate de temperatuur daalde voelde wij ons steeds afhankelijker worden van dit stukje huis-, tuin- en keukengereedschap. Eerlijk gezegd weet ik niet of het wel allemaal te overleven is als je geen kachel bij je hebt. Dan moet je direct je slaapzak in om warm te blijven. Wat overigens ook goed helpt is een warme kruik. Lekker in die buidelzak van je hoody proppen en later onderin je slaapzak. Het hebben van warme handen en voeten doet wonderen. 

En zo lag ik daar die donderdagnacht, een beetje grieperig, in vol tenue, met dikke slaapzak onder een overwrap in mijn Groundhog, deze ook weer onder een overwrap. Laag over laag, als een soort shoarmarol, wachtend op dat ene verlossende piepje. Want veel meer krijg je niet op deze dressuurput, zeker in de winter!

The Carp Specialist - karpervissen in Frankrijk op betaalwater - Carli Driessen

 

Zware nacht

Je voelt hem al, maar die nacht lukte het mij niet zo erg om de slaap te vatten. Of eerlijk gezegd helemaal niet en niet vanwege de vissen of de kou. Mijn verkoudheid had inmiddels serieuze vormen aangenomen. Ik merkte dat het hoesten en slikken steeds pijnlijker werd. Ook kon ik de slaap niet vatten omdat een overdosis aan medicijnen hier een stokje voor stak. Ik bedoel, mijn ogen stonden niet bepaald halverwege... en stilliggen ging al helemaal niet; veel te veel energie! Vooral die bruistabletten met vitaminen C doen het lekker. Ik las later pas (op het inmiddels lege buisje) dat ik er maar 1 per dag mocht...

Ik heb eigenlijk de hele nacht doorgebracht met het drinken van hete thee en het eten van stroopwafels. Ik had het pak gevonden in de tas van Ferry. Het was voor een goed doel, dus daar zou hij vast wel begrip voor hebben. Op de een of andere manier hield dat de keel ontspannen of bezig… t’is maar hoe je de wereld ziet. Zal de stroop wel zijn geweest in die koeken. Voorlopig hoef ik ze alleen even niet meer.

Die ochtend sta ik op met een opgezwollen strot, pijn in mijn ogen en borst en kraai drie octaven lager. Ferry vraagt of het wel helemaal goed met mij gaat… Snel sms ik mijn liefste of ze misschien nog van plan was om vandaag even langs te komen. Ik bedoel, dat kan wanneer je niet in Frankrijk zit... toch? En zo ja, of ze dan gelijk de hele apotheek mee kan nemen.

Die middag ligt er oscillococcinum onder mijn tong en sabbel fanatiek op wat Zink tabletten. Mijn redding is nabij, wat een heerlijke vrouw heb ik toch!

The Carp Specialist - karpervissen in Frankrijk op betaalwater - Carli Driessen

 

Diesel

Ferry heeft overigens een hond. Diesel heet hij. Het is een Golden Retriever. Een mooi beest! Aanhankelijk, gezellig aanwezig en waakzaam. Met name dat laatste vind ik aan de waterkant wel een luxe. We hebben namelijk zo'n gezamenlijke tent waarin regelmatig voor enkele duizenden euro's aan spullen liggen, maar deze kan je dus rustig de hele nacht alleen laten. Niemand komt er (zomaar) in de buurt. Honden luisteren namelijk anders dan wij. Het lijkt alsof ze niet alleen het geluid horen, maar ook de intentie van de geluid-maker. Ze kwispelen als de bedoelingen goed zijn, tonen hun tanden als je wat komt jatten.

Grappig trouwens, maar op dat soort momenten verandert die aandoenlijk en olijk ogende gabber opeens in "Cujo" zelf. Je weet wel, die horror-hond in die horrorfilm, naar de gelijknamige horror-roman van Stephen King. Nou is dat een Sint Bernard, maar toch… Diesel kan hem goed nadoen; met name dat diepe grommen. Net alsof hij het expres doet. Het lijkt helemaal onderuit zijn buik te komen. Geen simpele tenor, maar rasechte bas. En na zijn beste imitaties komt hij gewoon weer vrolijk kwispelend terug hobbelen. Alsof er niets aan de hand is.

Wat ik overigens nooit geweten heb is dat ze honden als Diesel standaard uitrusten met een centrale verwarming...?! Echt waar! Zonder verlengsnoer of die moet in zijn riem hebben gezeten. Daarom kan hij gewoon ontspannen voor ons bij de tent op de ijskoude grond liggen. Terwijl wij ons erin terugtrekken met kachel en handschoentjes aan. Ik bedoel, de damp kwam er gewoon vanaf!!! 

Ook duikt hij zonder omkijken het letterlijk ijskoude water in om zoiets triviaals te pakken als een tennisbal. Ik zou zeggen: “doe het lekker zelf…! Ik koop er wel weer een bij Perry sport”, maar hij niet hoor. En daarna gewoon weer gezond verder hè… fantastisch!

The Carp Specialist - karpervissen in Frankrijk op betaalwater - Carli Driessen

 

Mooie ochtend

De vrijdag is verder prachtig. Helder weer en veel zuurstof in de lucht. De Noord-Oostenwind en hoge druk doet zijn werk. Het water is grotendeels dichtgevroren. Mijn beide hengels liggen ver weggestopt onder het ijs. Het heeft iets hopeloos. Wel biedt het die unieke kans om een vis onder het ijs vandaan te slepen, want zo vaak vriest het niet meer in Nederland. En daar waar wij zitten is het water nog vrij, dus als ik mijn hengel laag hou...?!

Maar zoals vaker is de temperatuur-klap desastreus voor de activiteitscurve van onze vrienden. We horen niets meer. Geen tikkie, geen piepie... nakko op de sounderbox! Ferry maakt een paar heerlijke gebakken eieren met spek en we knallen de kachel lekker hoog. Niks aan het handje verder, alleen ligt ons perspectief op het vangen van een paar dikke biggen iets anders als toen wij hier woensdagavond aankwamen. Gewoon lekker wintervissen hoor.

We vullen samen de dag met dromen over unieke momenten, die zo zelden maar voorbij komen, maar zo mooi zijn. Poseren met een koude bak midden in de sneeuw. Ik heb het weleens gehad. Ook hier in Delft. Het sneeuwde als een dolle en toch vis op de stek. Het kan... alles kan, da's nou juist het mooie van onze hobby!

Dus ook al blijft het die vrijdag ijselijk stil, toch hangt er spanning in de lucht. Alle signalen staan op rood, maar we blijven hopen op die ene ADHD’r die in de buurt zwemt en zich vergrijpt. En terecht ook, want het zou niet de eerste keer zijn dat uit het niets een fluiter komt. Al zijn het misschien nu meer enkele piepjes, maar goed, ze voelen wel aan als fluiter.

The Carp Specialist - karpervissen in Frankrijk op betaalwater - Carli Driessen

 

Brandgevaar...?!

Aan het einde van de middag zie ik plotseling iets merkwaardigs in het water. Ik kijk om mij heen of ik Ferry zie, maar die is vast even met de hond weg. Ik pak mijn fototoestel en zoom in op de gedaante. Warempel, het is een mens! Met trage, lange halen slaat hij stukken uit het ijs en baant zich zo langzaam richting een van onze markers. Merkwaardig…?! Wat doet een mens nu hier in dat ijskoude water? 

Heel even raak ik in paniek, omdat het zo’n gekke en plotselinge gewaarwording is. Het gebeurt je niet dagelijks dat je iemand tussen de ijsschotsen ziet badderen. Aan de andere kant, de kerel zelf doet verder buitengewoon relaxed. Geen greintje paniek te zien of zo. Ik besluit om het maar even aan te kijken. Zal wel iets van een test zijn of zo..?!

Even later komt Ferry terug en inderdaad: de brandweer doet een oefening. Tja, als het even koud is moet je daar gebruik van maken, nietwaar…?! Gelijk even oefenen met de nieuwe uitrusting en waar kan dit beter dan boven op onze stek, ik bedoel, er zit toch geen vis!

Nog iets later komt er een tweede persoon door het ijs baggeren. Dit is duidelijk “de redder in nood”. Hij heeft een soort gasmasker op, wat ik niet helemaal begrijp. Maar goed, wat weet ik van reddingsoefeningen?! Het enige wat ik kan bedenken is dat het een brandweerman is en die hebben nu eenmaal iets met vuur en rook, dus misschien ook wel als ze in het water liggen. Je moet tenslotte altijd alert zijn als brandweerman, mocht er vuur uitbreken op het ijs…?! wink

Tja, ik weet het niet. Wat er niet allemaal door ons heen gaat hè... als het een beetje koud wordt.

The Carp Specialist - karpervissen in Frankrijk op betaalwater - Carli Driessen

 

Roepende in de woestijn

In de winter is mijns inziens iets van een strategie hebben vrij belangrijk. Zomaar op de bonnefooi uitvaren heeft gewoon geen zin. In mijn optiek heb je dan in grote lijnen twee keuzes: of je probeert de plekken te vinden waar de vissen zich verzameld of je speelt in op dat wat de vissen door het jaar heen gewent zijn om te doen, in de hoop dat zij dit in de winter ook doen, alleen dan met wat minder energie. Een en ander afhankelijk van het soort water.

Nu is Delftse Hout een vrij platte put waarvan we weten dat de vissen vaste routes zwemmen. Vanuit ervaring weet met name Ferry vrij nauwkeurig waar ze langskomen. Het idee was dan ook om hierop in te spelen. Het water kent weinig markante of diepere delen of overhangende bomen en obstakels waar de vissen kunnen schuilen. Die plekken die het in de zomer doorgaans goed doen zijn ook de plekken waar de vis in de winter langs komt.

Zodoende ben ik bij het strandje op ongeveer 10 meter van de palen gaan liggen, aan de onderzijde van het natuurlijk talud en beviste Ferry een grote harde plaat meer in het midden. We weten dat er zich mosselbanken bevinden die regelmatig door karpers bezocht worden. Maar ja... als het water echt koud is. Zo koud dat ze gewoon niet meer van hun plek komen of in de "winterstress" schieten. Tja, dan weet ik het eigenlijk ook niet meer.

Om de aandacht te trekken verwerk ik een bal van mijn boiliemix dat niet gestoomd is als “pasta-blokjes” in mijn grondvoer. Alles om de “lokroep” zo sterk mogelijk te maken, maar ook al deed de temperatuur anders vermoeden, iets zei mij dat ik een roepende was in de woestijn.

The Carp Specialist - karpervissen in Frankrijk op betaalwater - Carli Driessen

 

Goeie maat is goud waat…!

Inmiddels heeft de griep zijn hoogtepunt bereikt. Ik voel dat het niet heel veel erger kan worden, maar ook dat ik het wel zal overleven. Ferry geeft meermaals aan dat als het echt niet meer gaat we gewoon kunnen stoppen. Het is verleidelijk, maar dat gaat dus gewoon nooit gebeuren! Ik sterf liever in mijn tent dan dat ik eerder naar huis ga. Gek misschien, maar het is een soort principekwestie…

Toch kan ik de zorgzaamheid van mijn maat wel waarderen. Met name ook omdat ik weet dat de “zieken” doorgaans minder “gezellig” zijn. Of misschien beter gezegd: actief en levendig! En zoals het een goede maat betaamt laat hij zich daar niet door uit het veld slaan. Geen gemok of gemaar, gewoon doorgaan in het ritme van de dag. Iets waar je je dan als “trage lamzak” wat aan op kan trekken. Op heel veel momenten en zo ook op deze is een “goeie maat goud waat”…!

The Carp Specialist - karpervissen in Frankrijk op betaalwater - Carli Driessen

 

Typisch Holland

Het is inmiddels zaterdag en ik zit in het donker in de tent. De kachel staat lekker te pruttelen, we hebben koffie op en op de radio komt voor de 8e keer vandaag Adele voorbij. Een beetje irritant wel, maar desondanks een prima moment. 

Terwijl ik zo voor mij uit zit te staren, realiseer ik mij hoe ongelofelijk verschillend de weersomstandigheden zijn die je in zo'n paar dagen voor de kiezen krijgt. Het begon woensdag met een heerlijk temperatuurtje en strak heldere hemel, om vervolgens weg te duiken in een vette vrieskou met sneeuw en ijzel, waarna de zaterdagavond wordt ingeleid met optrekkende mist. Rond een uurtje of 19.00 uur is het helemaal dicht… typisch Holland.

De lampjes op de kant promoveren van handig attribuut tot absolute must. Gewoon omdat je anders de weg nooit meer terug vindt. Ongelofelijk, wat een ander beeld weer. Ben benieuwd hoe de zondag eruit zal zien. Waarschijnlijk zo'n morning-after-druilerige miezer. Laten we hopen dat er zich dan wel iets van vis heeft aangemeld!

Ik kijk nog even voor we gaan slapen naar de dieptemeter en zie dat de watertemperatuur net iets boven de 2 graden hangt. Ik weet genoeg. Naarmate de tijd verstrijkt hebben we steeds meer het idee dat het een hopeloze zaak is. 

Ik heb die ochtend een Kuifeend aan de haak… gewoon niet gaaf!

The Carp Specialist - karpervissen in Frankrijk op betaalwater - Carli Driessen

 

Food for thoughts

Maar aan de positieve kant, die zondagochtend toont zich geen troosteloze miezer, maar prachtig winterweer. Flarden mist kleden de horizon. Zo krijgt zelfs het meest platvloerse Hollandse landschap iets mysterieus. Het is de hele nacht stil geweest en kouder dan verwacht. Toch jammer. Even is er nog hoop als ik een terugzakker krijg. Ik weet niet waarom, maar instinctief wacht ik op het weglopen van de lijn, maar dat gebeurt natuurlijk niet. Ik had gewoon de haak direct moeten zetten, immers elk piepje telt! Echt wegzwemmen doen ze niet... of nauwelijks. Ferry haalt later zijn 8e brasem binnen, zonder morren en dat siert hem. Hij lag deze sessie midden in “bream-city”.

Die ochtend krijgen we controle. De boswachter meldt ons dat er dit jaar niet meer gevoerd mag worden op het Delftse. De boete bedraagt maar liefst 130 euro. Wel gratis voor je uitgeschreven door politie in burger. We luisteren gelaten toe. De reden is dat men denkt dat het voer storten de oorzaak is van blauwalg in de zomer. Ze moeten dan met waterstofperoxide de zaak bestrijden en dan ligt het water voor een week dicht. Gezeik dus en bij de Dobbeplas was dat ook al zo. Maar daar wordt nauwelijks gevist. Daar gaven ze de bodem de schuld. Deze hebben ze vervolgens gesaneerd maar datzelfde jaar was er toch weer blauwalg…?! 

Onze conclusie: ze weten het niet! En wat doen we in Nederland als we het niet weten? Juist, we gaan het probleem saneren. We verzinnen regels om de “schuldige" erop aan te kunnen wijzen. Ik bedoel, als je vindt dat sommige vissers te veel voer in het water gooien (wat overigens ook zo is), pak deze jongens dan aan. Handhaaf wat je predikt! Wees eerlijk, daadkrachtig en rechtvaardig. Maar handhaven is niet bepaald onze sterkste kant ben ik bang. Alle energie gaat naar de “indek-cultuur”. Veel denk- en weinig daadkracht. Zonde. 

Nee, geef mij dan maar zo’n klut Nijlganzen. Wat een druktemakers! Die waren het volgens mij ook niet helemaal met elkaar eens en twee ervan gingen even verhaal halen. Ze sloegen elkaar gewoon ongegeneerd minutenlang de hersens in… ff handhaven zou ik zeggen en de sterkste wint… klaar! 

Of misschien kunnen wij dit beter toch maar anders oplossen...?! wink

Food for thoughts!

The Carp Specialist - karpervissen in Frankrijk op betaalwater - Carli Driessen

› Carpfishing in France?     › Karpfenangeln in Frankreich?     › Sitemap     › Partners