Spinsels van een amateur (deel 30) - O Brothers, where art thou?

Geplaatst door Carli Driessen op 28-03-2017

Volle bak!

Ze volgen elkaar nu steeds sneller op, de windvlagen. Snelheden tot ruim boven de 80 kilometer per uur beuken tegen het tentzeil. Gelukkig zitten we in de luwte van een paar forse naaldbomen en het wulpse landschap, maar toch... Om de zoveel tijd weet moeder natuur ze te omzeilen en komt ze vol in de bakkus!

Punt is, als er nu vis aanhangt zijn we de sigaar. Misschien kunnen we vanaf de kant drillen, maar da's op Rainbow geen sinecure, al is 19 als stek nog best gematigd. Ook hier obstakels op de grond en bomen languit in het water, maar overzichtelijk. 

De hengels staan omhoog, maar niet te stijl. Beetje torpedo-look. We hebben het weer zien aankomen en waar mogelijk de setting aangepast. Jesus, wat kan het spoken hier aan de waterkant. Je hoort de wind steeds van ver aankomen. Net een vliegtuig dat opstijgt. Het water verraad waar de vlaag zich naartoe beweegt, al maakt dat verder niet uit want je kunt er toch niet aan ontsnappen. Je weet alleen wanneer je je schrap moet zetten. Feit blijft, we gaan zo niet het water op... 

Desondanks weet Rob, nog voordat de wind haar volle kracht bereikt heeft, zijn eerste vis te vangen. Helemaal vanuit “the Royal Box”. Dat is oud Engels voor “kansloze plek”. Toch loodst hij hem binnen, de ouwe crack. Een mooi, strak spiegeltje. Geen zware jongen, maar zeer welkom. Sfeervol op de gevoelige plaat gelegd zoals je wel kunt zien… wink 

The Carp Specialist - Rainbow Lake - Curton - Carli Driessen

 

Polonaise

Toen we zaterdag aankwamen was de wind al wat aanwezig. Ook had het die nacht flink geregend en dus waren we vol verwachting. Alles beter dan dat constante weer van daarvoor. Er is die week nauwelijks gevangen. Misschien het gevolg van het jaarlijkse kalken, maar er mocht ook wel wat met het weer gebeuren. Gewoon even de zaak wat opschudden, de vissen in beweging zetten... wat zuurstof in de tank!

En eerlijk gezegd zag het er in het begin goed uit! Volle bak wind recht op de stek en een zachte temperatuur gaf een lekker gevoel, alleen die regen... en later ook hagel. Dat was gewoon niet zo handig. Tot begin woensdag hield dit weer zo aan. Met soms heavy en soms weinig wind, maar steeds die regen...

Het had wel als voordeel dat die rare processie-rupsen hun draai niet kon vinden. Dan weer op pad, dan weer met z’n allen op een hoop… de processie liep letterlijk van niks naar niks! Maffe snuiters wel. Ze deden mij denken aan zo’n zinloze polonaise aan het einde van een bruiloft... brrrrr! Toch moet je ze wel met enig respect behandelen, want die haartjes op hun lijf jeuken als de neten. Ik had er op een bepaald moment twee voor in de tent. Zwervers zonder leider. Ik heb ze vol respect naar buiten gebonjourd!!!

The Carp Specialist - Rainbow Lake - Curton - Carli Driessen

 

Ad en Hennie

Ad en Hennie zijn hele andere beesten. Ad en Hennie zijn twee doorsnee eenden. Hele vriendelijke waggellaars waar verder niets mis mee is. Eén ding moet je alleen wel goed onthouden: stek 19 is van hun!!! Maar dat lijken die andere eenden maar moeilijk te beseffen. Onvermoeid komen ze af en aan, om vervolgens met hun staart tussen de veren weer af te druipen... Ad en Hennie zijn hier de baas! 

Gek eigenlijk, want ze zijn niet bepaald de grootste in hun soort. Maar misschien compenseren ze dat in hun taalgebruik?! Luid snaterend jagen ze iedereen die bij hun op het terrein komt weer het water in of de bossen door. Een lekker staaltje territoriumdrift! Beetje zoals Trump het voor zich ziet denk ik… 

Ik begrijp het overigens wel, want als je stek 19 hebt, dan ben je ook verzekert van versnaperingen. Elke ochtend en middag gooit Rob namelijk brood voor de tent waar zij zich vol overgave aan laven. Zij vooral. Hennie is duidelijk de slimste en meest vooruitstrevende van de twee. Ze heeft de broek aan. Ad heeft zo z'n beperkingen. Misschien iets uit zijn jeugd?! Hij vertrouwt het ook allemaal wat minder en pikt gedwee zijn graantje mee vanuit de tweede lijn. 

Dit lethargische gedrag slaat echter om als er geknokt moet worden. Dan gaat hij er gewoon horizontaal in! Heerlijk gezicht; hij in de overdrive en zij al kijvend in zijn kielzog. Mooi stel wel. De taken netjes en helder verdeeld en ze laten samen het kaas niet van hun brood eten.

The Carp Specialist - Rainbow Lake - Curton - Carli Driessen

 

Stille getuige

Dinsdag 7 maart, rond een uurtje of zes, gaat de wind eindelijk wat liggen. De uitkomst van een korte inspectie van het terrein en de hengels toont dat het nuttig is om wat “op te ruimen”. Ook nemen we ons voor om de hengels opnieuw te plaatsen. De wind en drijvend zwerfvuil heeft sommige lijnen op sleeptouw genomen. De boom daarbij als stille getuige.

Overigens helpen de eenden hier ook een handje. Tot vijf keer toe schrik ik van een gierende Delkim om vervolgens te constateren dat ook het pluimvee problemen heeft met harde wind. Dat is zichtbaar omdat het aantal lijn-vliegers drastisch afneemt naarmate het weer wat bijtrekt.

The Carp Specialist - Rainbow Lake - Curton - Carli Driessen

 

All clear again

Dan klaart het weer echt op. Rob heeft zijn bivvy weer terug geplaatst op de plek waar die Titan eerder met haringen en al uit de grond werd gerukt. Zelfs zo’n “mannetjesputter” houdt het dus niet op dit soort momenten. Komt ook wel omdat het zand te weinig houvast biedt, maar toch…

Langzaam kruipt het leven weer naar buiten. De rupsen doen hun polonaise, de eenden jakkeren achter elkaar aan, een klein roodborstje en twee “wipstaartjes” (paartje) staren ons nieuwsgierig aan en ’s-nachts vinden knaagdieren onze boilies… het sein staat op all clear again. 

De grote vraag is echter: waar zijn die karpers…?! Ik had er weliswaar eentje in de takken verspeeld, maar was nu nog niet veel verder dan een tweetal brasems en een zeelt… Het wat ongemakkelijke gevoel begint te knagen.

The Carp Specialist - Rainbow Lake - Curton - Carli Driessen

 

Manfred

Over knagen gesproken…, die woensdagnacht schrik ik wakker van iets of iemand die zich in de boot van Rob laat vallen. Beetje het geluid van een dronken zeeman die zich verstapt met beide handen op z'n rug gebonden... onhandig dus! De eerste gedachte die ik heb is dat Rob een vis aan de haak heeft en zich in de opstap heeft verslikt, maar ik zie geen Rob. Sterker nog, Rob komt pas later naar buiten om te kijken wat er aan de hand is. 

Het blijkt Manfred te zijn. Samen met een van zijn kornuiten. Manfred is een grijze, bejaarde beverrat en voor niemand bang. Ook nu niet, want ook al schijnt Rob hem met 600 lumen vol in het gezicht, de rat laat zich niet opjagen. Uiterst langzaam en beheerst laat hij zich over de rand van de boot in het water zakken en verdwijnt geërgerd in de duisternis. Een leeg gevreten tas met boilies en een kapotte emmer vol noten achter zich latend. Hij heeft zijn punt gemaakt en nu hop weer naar moeder de vrouw.

Die ochtend merkt Rob dat zijn dieptemeter het niet meer doet. Heeft die grijze smurf die dikke kabel tussen zijn dieptemeter en transducer kapot gebeten. Wat een eikel zeg! En zonde van het geld…

Alleen het mooie weer die ochtend en gedachte aan de vissen van Rainbow die er(gens) zwemmen nemen de aandacht wat weg van deze verder ranzige actie. We kunnen rustig weer buiten zitten en de zon breekt door. De lijnen liggen mooi en sierlijk gedrapeerd over haken, stammen, bomen en al die andere obstakels… t’is echt vissen op z’n mooist!

The Carp Specialist - Rainbow Lake - Curton - Carli Driessen

 

50

Ik ben niet zo van de verjaardagen. Komt vast ergens door. Ik zie dat ouder worden niet echt als verdienste, meer iets dat je komt aanwaaien. Maar goed, ieder zijn ding. En voor mij is zo'n sessie op Rainbow eigenlijk ook een feestje. Ik bedoel, als ik elke verjaardag op Rainbow zou mogen zitten dan teken ik er voor. Noem het een afwijking… het is niet anders.

Aan de andere kant, als het dan niet zo lekker loopt dan kan zo'n sessie best een beproeving zijn. Die permanente twijfel-modus… pffffff, daar wordt je gauw ouder van. Ik bedoel, aan de ene kant is het duidelijk dat je je aas de tijd moet geven. Geen aanbeet hebben betekent niet perse dat je niet goed ligt. Daarbij zwemmen de vissen hier in scholen dus moet je soms wachten tot ze langskomen. Aan de andere kant weet je dit nooit zeker. Misschien heb je niet de goede diepte of ligt je rig niet gunstig of elke andere vorm van hersenbreker. Gewoon zo'n simpele verjaardag lijkt dan opeens een stuk minder onaantrekkelijk.

Die donderdag is het nog mooier weer geworden. De zon doet het water goed en die ochtend verspeeld Rob een (derde) karper op zijn diepste hengel. Weer die “Box”. Alle seinen staan bij ons op groen. Het meurt gewoon naar karper!

Toch zou het een lange dag worden waarin we allebei stiekem naar een feessie hunkeren…

The Carp Specialist - Rainbow Lake - Curton - Carli Driessen

 

Food for thoughts

Het zou die donderdag en vrijdag verder prachtig weer blijven, maar zonder vis. Ondanks de schoonheid had onze sector iets weg van Death-valley; geen springers, draaiers, aasbellen of ander teken van leven. Ik weet het niet, maar ze leken ergens op te wachten. Misschien de volgende week…?! 

Het zat gewoon niet mee deze keer. In onze hele sector eigenlijk. Zelfs de vriendelijke Engelsmannen op het eiland moesten naar huis met maar 1 vis. Alleen Lodewijk en Paul op stek 7,8 en 9 hadden het goed gedaan. Zij stonden maandag al op een vis of 9 en toen stopte het daar ook.

Tja… zo gaan die dingen. Niets aan te doen. De ene keer gaat het lekker en de andere keer als een roestige bak spijkers. Gewoon adem halen en weer door. Ik heb mij verder prima vermaakt. Zoals altijd eigenlijk en zeker samen met Rob. Heerlijk gegeten weer en het ontbrak ons verder aan niets. Hopelijk kan ik weer in 2019. 

Toch knaagt er iets aan je wanneer je weer naar huis sjeest. Iets dat maar moeilijk valt te definiëren. En het is te gemakkelijk om te zeggen dat dat door de slechte vangsten komt. Ik bedoel, da’s nooit leuk, maar niet moeilijk om je overheen te zetten. Het heeft eigenlijk meer te maken met het beeld dat ik heb van Rainbow. Rob zei het al, er is iets aan het veranderen. Veel van de hele grote vissen zijn gestorven en er worden steeds meer en moeilijker, kleinere vissen gevangen. Wat was is niet meer en wat is kent nog weinig heldere contour.

Op de terugweg moet ik opeens denken aan “Stepford Wives”. Die film waarin alles in eerste instantie perfect lijkt, net als die paar laatste dagen, maar ergens in je onderbuik voelt het niet ok. Later blijkt dan dat al die huisvrouwen in robots zijn veranderd en dat dat allemaal niet zo best is en zo, maar je weet nog steeds niet helemaal precies waarom en hoe. Ook via de hoofdpersoon (Joanna Ebenhart) kom je er niet echt achter… 

Ik weet het niet, maar het zijn niet mijn meest favoriete scenario’s. Ik ben meer van een happy end. En moet het dan toch echt fout, doe mij dan maar zoiets als “Texas Chainsaw Massacre”! 

Food for thoughts!

The Carp Specialist - Rainbow Lake - Curton - Carli Driessen

› Carpfishing in France?     › Karpfenangeln in Frankreich?     › Sitemap     › Partners