Nr. 1 expert in karpervisvakanties

Spinsels van een amateur (deel 7) - ‘Alter Ego’

Op de beurs

Één keer per jaar ga ik er naartoe; de karperbeurs in Zwolle. Het is de grootste van Europa zegt men. Ook nu weer stapte ik nieuwsgierig in mijn auto om ruim 300 kilometer heen en weer te rijden voor dit bijzonder evenement. Samen met half Nederland, want er komt een enorme mensenmassa op af. Het is een rit waarbij zich langzaam een aangename spanning opbouwt... met altijd bij aankomst steeds diezelfde, primaire gedachte: ‘Welkom huishoudbeurs voor zware jongens’! De reden waarom ik er altijd wat opgewonden arriveer, is omdat ik weet dat ik mij er in een overvloed aan spullen kan onderdompelen. Mijn sluimerende consumptiedrift; zucht naar economische welvaart en het ongecompliceerde optimisme dat daarmee gepaard gaat wordt erdoor geprikkeld. Het voelt lekker aan zo op z’n tijd! Ik voel mij er net Dagobert Duck die in zijn berg met gouden munten zwemt. In tegenstelling tot Dagobert zijn de spullen op de beurs natuurlijk niet van mij, maar dat verzin ik er gewoon bij.
Zoals velen heb ook ik een boodschappenlijst mee waarop artikelen staan die ik nodig acht en op de beurs denk te vinden. Maar de praktijk is dat ik meestal weer naar huis ga met lege handen of andere artikelen dan voorgenomen. Net als bij de Chinees kan ik niet goed kiezen wanneer er zo veel wordt aangeboden. Het is eigenlijk steeds weer een verrassing waar ik mee thuis kom. Wat géén verrassing is, is dat ik na een dagje zo slenteren volledig gesloopt ben. Om de een of andere reden werken de filters in mijn hersenpan niet helemaal. Alles komt binnen! Het vreet energie. Ik krijg het maar met moeite weggestopt in mijn ‘geheugenkast’. Vooral al die mensen! Zo’n beurs betekent een ware ‘overdosis’ voor iemand die visueel is ingesteld... een eigenschap die mij is aangeboren!

Verandering van beeld

Het is misschien goed om hier te vertellen dat ik een typische ‘outsider’ ben. Ondanks dat ik alweer een tijdje karpers jaag, ken ik maar heel weinig mensen uit de viswereld en zeker uit de zogenaamde scene; het ‘wereldje’. Wel her-ken ik een heleboel mensen, omdat ik bijvoorbeeld hun boek of artikelen heb gelezen of anderszins op de hoogte blijf van wie zich op het ‘podium’ bewegen. Ik bekijk hun filmpjes op dvd of youtube en lees verschillende karperbladen en deze zo volledig mogelijk. Sommige mensen komen voorbij om ze nooit meer terug te zien, andere blijven herhaaldelijk de bladen kleuren. Grappig overigens dat ondanks dat de vissport de grootste sport van Nederland is, ‘het wereldje’ zelf maar klein lijkt. Een interessant fenomeen, maar nu niet het onderwerp van mijn hersenspinsel. Deze betreft overigens ook niet het display aan producten op de beurs...
Wat mij intrigeert is hoe mijn beeld van mensen met enig statuur en mij bekent vanuit verschillende media, verandert wanneer ik ze in het echt zie. Hoe zij in het echt iets wezenlijks anders uitstralen dan op papier of film. Gevoel van heroïek kan hierdoor opeens omslaan in zoiets van: ‘is dat’em nou? Of stoer en stevig in: ‘wat een gezellige loebas zeg...!’ Opeens wordt mij ook duidelijk waarom sommige vissers zulke verschrikkelijk grote karpers in hun handen hebben... ;-). Doorgaans zijn mijn verwachtingen hoger gespannen dan de realiteit aankan. Dat niet wil zeggen dat ik teleurgesteld ben of iets dergelijks, wel nee, maar de ‘praatjes met plaatjes’ lijken meer te beloven. Dat bijzondere is er in het echt een beetje vanaf en ik kan het niet laten mijzelf af te vragen waardoor dit komt? Is het de schijn waardoor ik mij laat bedriegen of is dat bijzondere aan mensen gewoon niet goed met het blote oog waar te nemen?

Schijn of verscholen werkelijkheid?

Een meest logische verklaring is natuurlijk dat de context waarbinnen je de persoon ziet opeens niet meer klopt met dat beeld, die persoonlijkheid die je hebt gefantaseerd op basis van het plaatje en de soms indrukwekkende ‘avonturen’ die deze flankeren. De fantasie doet suggesties die in de werkelijkheid niet zichtbaar zijn. In de werkelijkheid reageren we veel meer primair... ongenuanceerd wellicht of beperkt?. ‘First impressions’ transformeren coryfeeën tot gewone mensen. Hun alledaagse lichaamstaal en uitdrukkingen op hun gezicht verraden hun ‘sterfelijk’ bestaan. Soms zie je ze verveeld om zich heen kijken omdat ze al het geouwehoer even zat zijn of moe na een dag ‘verkopen’. Soms zie je ze vrolijk en enthousiast oreren tegen luisterende omstanders. Niets menselijks lijkt hen vreemd...
Ik schudde ooit eens tijdens een trainingskamp op Papendal de hand van Regilio Tuur. De toen nog professionele bokser kwam tot mijn verbazing niet echt indrukwekkend op mij over, maar de foto’s van hem die in de lobby hingen wel! Zie hier mijn punt: niet alleen de schijn, ook de ‘werkelijkheid’ zoals wij die menen te zien bedriegt. De rede waarom ik ook met enig respectvol zijn hand in ontvangst nam.
Maar stel nu dat de beeldvorming in onze media toch meer is dan alleen opnames van geënsceneerde gebeurtenissen. Dat die kanjers in het veld echt iets extra’s meebrengen, dan moet je toch ook iets bijzonders beleven aan deze mensen op een beurs? Ergens ‘groots’ in zijn is toch meer dan een deeltijdbaan met prikklok?! Waarin wordt datgene zichtbaar wat zich in woord en beeld via de media als bijzonder op ons overkomt? Wat maakt hen tot dat wat ik hier voor het gemak ‘echte vissers’ wil noemen. De eigenschappen en kwaliteiten die wij misschien wel via beeld en tekst voelen maar zo primair aan de mens zelf niet kunnen zien... wat is die andere persoonlijkheid; hun alter ego?

Uithoudingsvermogen

Nu zou ik hier een relaas kunnen houden over technisch vernuft, ‘watersense’ of kennis, maar daar wordt al veel over geschreven en raakt mijns inziens ook maar deels dat wat hen tot ‘echte vissers’ maakt. Het bijzondere moet namelijk volgens mij in de mens zelf zitten... in de menselijke eigenschappen die zij (ontwikkeld) hebben. We praten dan over zoiets eenvoudigs als bijvoorbeeld uithoudingsvermogen.
Hoe knap is het eigenlijk dat mensen zo lang volhouden wat zij doen? En dat ze het zolang volhouden weten we door de verhalen die we lezen, waarin tomeloze inzet leidt tot indrukwekkende vangsten. Overtuigend bewijs zou ik zeggen. Ik zie het ook op zo’n beurs. Hoe zij de een na de andere passant hun kennis toedichten. Het lijkt mij echt een opgave! Ik heb weleens een half uur lang een van de cracks uit ‘het wereldje’ gade geslagen en gekeken of hij zou verslappen tijdens de soms zichtbaar, moeizame discussies met amateurs zoals ik, maar hij slaagde met een 10 en griffel. Wat een tekst! Wat een uithoudingsvermogen! Leuk om te zien ook. Het gaf mij zelfs energie en ik stond niet eens in de buurt. Ik zat zo’n 25 meter verderop met een dubbele Snikkers in mijn ene hand en een Cola Zero in de andere... ;-)

Oog voor detail

Nu schrijf ik hier natuurlijk niet over die ‘verkopers’ of mensen die het (alleen) plichtsmatig voor hun werk doen. Ik schrijf hier over de ‘echte vissers’; de liefhebbers; de fanaten; zij die ervan dromen; er voor en soms ook van leven. En dus is het wel ergens logisch dat ze het lang volhouden. Alles waar je hart naar uitgaat houd je lang vol nietwaar…?
Tegelijkertijd blijft het toch bijzonder om zoveel tekst en aandacht te kunnen spenderen aan zulke eenvoudige en soms ogenschijnlijk onbeduidende zaken als bijvoorbeeld 20 cm onderlijn? Of de zoveelste alternatieve vorm van swinger? Of die berg boilies met een schier eindeloze variatie in kruiden, vis of zoetigheid...?! En alleen het commercieel belang kan mijns inziens nooit de enige impuls zijn. Maar hoe vaak ik het woord ‘line aligner’ niet inmiddels voorbij heb zien komen, of heb moeten lezen hoe deze gemaakt wordt of kan worden ingezet. En nu stond deze visser dit stukkie techniek weer iemand op dezelfde serieuze toon toe te dichten, als noviteit!? Op een bepaald moment ben je toch gewoon uitgepraat?! Wat ik echter denk is dat deze mensen uithoudingsvermogen hebben, zo bevlogen zijn, omdat zij meer dan anderen oog hebben voor details... en belangrijker nog; de betekenis ervan doorzien! Inzicht hebben in de verschillende waarden van nuances. Gevoeliger zijn voor kleinste variaties van de delen die het karakter van het geheel wezenlijk beïnvloeden. Dat kan... het bestaat.
Misschien een gek voorbeeld, maar vergelijk de onderlijn maar eens met het uiterlijk van een menselijk gezicht. Niet veel groter dan 20 bij 30 centimeter zou ik zeggen, ongeveer dezelfde maatvoering, slechts enkele variabelen als een neus, mond, oren, ogen, wangen, voorhoofd, haar... en dan hebben we het wel zo’n beetje gehad. Maar de verhoudingen ten opzichte van elkaar en de variabelen per onderdeel maken het aantal gezichten schier ontelbaar. Er leven op onze aardbol meer dan 7 miljard mensen en toch hebben alle gezichten, op een paar tweelingen na dan, een eigen karakter. En dan komt het maffe nog, sommige hoofden vinden we aantrekkelijk, andere weer niet. Sommige zijn nors, andere vrolijk. We hebben een wereld aan mogelijkheden. Echte vissers hebben wellicht zicht op deze nuance, of zijn zich er in ieder geval van bewust, waardoor ze zo geëngageerd blijven met ‘niets’. Echte vissers hebben oog voor het detail!

Vertegenwoordigers van beschaving

Dan is er ook de vraag wat mensen ertoe brengt om dit te doen? Waardoor worden zij zo tot die nuance gedreven? En met name met welk doel? Meer vissen vangen natuurlijk lijkt als antwoord het meest logisch, maar als het echt alleen maar om de kwantiteit zou gaan, waarom steken ze dan niet gewoon 220 Volt in het water... Kan je ze zo scheppen?!
Ik heb het idee dat er hier nog een andere aspect van onze sport bij gehaald moet worden. Eentje waarvan ik vermoed dat het onderhuids misschien wel een veel belangrijkere drijfveer is. Vissen is namelijk een soort jagen, maar dan niet met geweer en kogels, of zoals sommige vertroebelde geesten doen; met pijl en boog. We zitten in de verleidingssector. We proberen de vis te verleiden om in onze val te stappen. Dit moet hij uiteindelijk wel zelf doen. Het past niet in de vissersethiek om dit te forceren. Dit geeft ons uiteindelijk niet alle touwtjes in handen... dat hebben zij! Het is een soort dans die we met elkaar uitvoeren waarbij we proberen de aandacht van de vis zo lang mogelijk vast te houden. Als deze verslapt zwemt ie weg.
Hierin schuilt een bijzonder aantrekkelijke vorm van spanning waarbij je ‘die ander’ slimmer af moet zijn en dit alles vanuit een zeker respect voor de ‘tegenstander’. We geven de vis de keuze om te ontkomen; het initiatief. Als de vis dan toch gevangen wordt, dan wordt hij bewondert, verzorgd, gefotografeerd en met liefde weer teruggezet....; tot de volgende dans! Alleen de foto’s en filmbeelden krijgen een plaats als trophy’s in de boeken. Het lijkt ook een beetje op het verzamelen van postzegels, maar dat is een ander onderwerp... ;-). Dit alles heeft iets vriendelijks, iets onschuldigs, maar kenmerkt zich vooral door een zekere grootmoedigheid en met name dit laatste is interessant. Want deze eigenschap vormt een belangrijke pijler van onze beschaving waar die ‘echte vissers’ de waarde van inzien, dit (onbewust) uitstralen en in zekere zin dus ook de vertegenwoordigers van zijn.

Incasseringsvermogen

Nog een ander fenomeen. Iets dat deze ‘echte vissers’ bijzonder maakt. Zij kunnen goed omgaan met falen. Dat kan niet anders. Zoals ik al aangaf hebben niet zij, maar de vissen de touwtjes in handen. Ik weet wel dat we in de bladen en op het internet voornamelijk de successen te zien krijgen, maar hoe vaak moeten die fanaten wel niet naar huis zijn gegaan zonder succes? Om vervolgens daarna toch weer terug gaan... en te gaan... en te gaan! Blanken is een vast onderdeel, bijna ritueel in onze sport. In ieder geval bij mij ;-). Het is een aspect van onze visserij dat we niet kunnen negeren, want laten we eerlijk zijn, het overkomt ons vaker dan lief is. En ook al heet ons sport ‘vissen’ in plaats van ‘vangen’, het blijft een vorm van ‘falen’ dat je moet leren te accepteren. Echte vissers weten blijkbaar hoe je moet incasseren om aan deze negatieve impuls uiteindelijk toch een positieve draai te geven.

Geduld

Blanken is overigens nooit leuk. Je kan je tijdens zo’n periode flink vervelen en dat zonder ‘prijs’. Het heeft iets onzinnigs. Toch moet gezegd dat dit soort visloze sessies niet direct betekent dat je ook met lege handen naar huis gaat. Je leert soms het meeste van die sessies waarin je niets vangt. Dat vervelen, die ‘leegte’, stimuleert namelijk om na te denken en al worden de theorieën niet direct bevestigd door een vangst, het nadenken verbetert toch je relatie met die onzichtbare wereld waartoe we toegang zoeken. Verveling scherpt de hersenen, creëert ruimte om te fantaseren. Eigenlijk een hele goede ‘mindset’ dus...
Om je op een goede wijze te vervelen heb je als mens geduld nodig. Echte vissers moeten dus wel beschikken over een flinke dosis geduld, want zij bewijzen steeds weer het vermogen te bezitten om dit vervelen een plek te geven.
Op een van de vele Dvd’s van Danny Fairbrass zag ik tijdens een interview met Simon Scott beide heren reageren op het geluid van de piepers. Zelfs bij het in slow motion beeld voor beeld terugkijken kon ik geen tijdsverschil ontdekken tussen de tonen van de Delkim’s en de reactie van beide heren. Deze liepen volledig synchroon! In de lijn van Ivan Pavlov lijken zij ‘klassiek geconditioneerd’. De ‘waiting game’ is als zijn ‘bel’ die vooraf ging aan de ‘beloning’ (onze aanbeet). Daar zaten beide heren tijdens dit interview onbewust de hele tijd op te wachten. Verveling bij het vissen staat onder invloed van het gevoel, ergens diep van binnen, dat we al aan het vangen zijn. Echte vissers beheersen deze mentale toestand en laten zich er niet door uit het veld slaan... hebben geduld en kunnen volledig ontspannen alert zijn.

Zelfbeheersing

Vele malen erger nog dan niets vangen vind ik persoonlijk het lossen van een vis! Lang wachten zie ik niet zo als een probleem, al is het geen doel op zich, maar als er dan eindelijk wel wat gebeurt en je loopt de buit op de valreep toch mis... Het voelt alsof je jaren getraind hebt voor één en dezelfde korte oefening aan de ringen tijdens de Olympische spelen en precies net tijdens die laatste, belangrijke wedstrijd scheurt het leertje waarmee de ring aan het touw vastzit... en je mag de oefening nooit meer overdoen! Echte vissers zijn geoefend in deze misère... dat verlangt zelfbeheersing, opgebouwd door jarenlange ervaringen.

Op eigen benen staan

Voor veel mensen is de vissport een vrij solitaire aangelegenheid. Sommige vissers hebben wel een vismaat, maar niet zelden verneem je dat ook zij regelmatig alleen aan de waterkant verblijven. En ook al ben je als visser ‘ingeplugd’ in een grotere groep van ‘zielsverwanten’, het blijft uiteindelijk toch de vraag wat je zelf vindt. Je moet een eigen mening vormen, leren op eigen benen te staan en dat is niet altijd een makkelijke opgave. Er bestaan net zoveel meningen als vissers. Er is zoveel aanbod en veel van hetzelfde. Althans zo lijkt het en met name als je voor jezelf nog een mening moet vormen. We handelen hier ook niet in een exacte wetenschap. Onze kennis wordt iteratief ontwikkeld vanuit de ervaringen die wij opdoen en (soms) met elkaar delen.
Zelf je ding doen, je vertrouwen vinden, is een vorm van volwassen worden. Een serieuze opgave, ook in het dagelijks leven. ‘Echte vissers’ weten niet alleen hun weg te vinden door ‘het bos met vele bomen’, ze zijn zelfs in staat nieuwe paden te ontdekken en waar nodig aan te leggen.

Tolerantievermogen

En dan is er ook nog dat competitieve, die concurrentie. Een competitie zonder formele regels. Het komt erop neer dat we elkaar moeten dulden... ruimte voor elkaar vrij maken om te vissen. Dit vraagt nogal wat van ieders tolerantievermogen. Want als je lang gewerkt hebt aan de opbouw van een goeie stek of energie gestopt hebt in een bijzondere strategie en iemand gaat op je plek zitten, of kopieert jouw bevindingen dan moet je toch even slikken. Ik weet niet zeker of deze vlieger bij elke ‘echte visser’ opgaat, maar in mijn beleving hoort dit tolerantievermogen wel tot hun ‘basispakket’.

Food for thoughts

Ik kijk om mij heen en zie al die mensen rondlopen, gedreven door hun nieuwsgierigheid en dezelfde spontane kooplust waardoor ook ik naar Zwolle getogen ben. Opeens realiseer ik mij dat de beurs eigenlijk veel meer ‘waren’ etaleert dan al die producten. Het is alleen het soort ‘waren’ dat niet echt zichtbaar is, of valt te verkopen. Ook al zijn de vertegenwoordigers ervan allemaal aanwezig; die ‘echte vissers’! Mensen wiens alter ego uithoudingsvermogen, beschaving, geduld, zelfbeheersing, incasseringsvermogen, tolerantie en oog voor detail te bieden heeft. Mensen kunnen leren op eigen benen te staan.
Ik geloof dat die ‘mindshift’ die ik onderga komt omdat ik dit soort van waarden niet op afstand, zeker als ‘outsider’, kan lezen. Ik kom niet veel verder dan de meest zichtbare identiteit waarin zij zich als gewone, zij het deskundige mensen tonen. Hun ‘geheim’ waarmee zij zich onderscheiden van anderen ligt dieper verscholen. Inmiddels ben ik weer op de weg naar huis. Hardnekkig blijven deze gedachten door mijn hoofd spoken. Wat als men op de beurs nu eens niet alleen die producten, maar ook deze ‘talenten’ zou etaleren? Zou dat kunnen? Zou ik dan wel dat bijzondere beleven? Wat zou ik ze willen vragen? Wat zouden ze moeten doen? Wat zouden ze mij vertellen? Wat zou ik ervan opsteken…? Het zijn vragen waar ik geen pasklaar antwoord op heb. Zelfs niet weet of het wel zinnig is om over na te denken (zoals het nu eenmaal hoort bij een hersenspinsel). Desondanks vind ik het toch de moeite waard om over na te denken. Over de vraag of er iets meer is dan wat we zo direct op ons netvlies krijgen; het display aan spullen, geflankeerd met aanstekelijke avonturen, toepasbare tips en uiteraard nuttige kennis… Het blijven zo toch ‘plaatjes met praatjes’…
Food for thoughts! ;-)
Meld uzelf aan voor onze nieuwsbrief

Nieuwsbrief

Schrijf u nu in voor onze nieuwsbrief en ontvang het laatste nieuws van The Carp Specialist in uw mailbox!

Meld uzelf aan voor onze nieuwsbrief

Onze brochure

Vraag onze brochure aan en deze belandt bij u thuis op de deurmat.

Bas

Wilt u meer informatie?

Wilt u meer informatie over dit betaalwater? Neem dan gerust contact met ons op

NL+31 344 66 48 06
BE+32 280 87 432

Whatsapp+31 6 556 88 912

Daarom boekt u bij The Carp Specialist

6975 vissers hebben ons al beoordeeld

9,4
Rating starRating starRating starRating starRating star half
Algemeen
9,3
Rating starRating starRating starRating starRating star half
Faciliteiten
9,4
Rating starRating starRating starRating starRating star half
Ons aanbod
9,3
Rating starRating starRating starRating starRating star half
Begeleiding
Toen ik jaren geleden in Frankrijk begon te vissen wist ik niet waar ik moest boeken. Mijn eerste reizen heb ik bij niet nader te noemen organisaties geboekt en dat viel wel eens tegen. Sinds ik jaren geleden The Carp Specialist heb gevonden zit ik op mijn honk, met 3 tot 4 reizen per jaar weet ik dat het altijd goed is of goed komt. Er vallen steeds meer nietszeggende wateren af en er komen mooie voor terug, zowel voor de tent als de volledig ingerichte huizen aan het water. Ook het vissen met een groep vind ik geweldig, dit jaar gaan we zelfs 2 keer op pad met zijn allen!
8
Rating starRating starRating starRating star
Harrie Mensink
Uw professionele karperreisbureau
Ruime keuze aan betaalwateren
Al 58.601 tevreden vissers geholpen
De grootste community karpervissers

Deze karpermerken gingen u al voor!

Koicenter Tiel
NTEC
Dragon Baits
Korda
KWO
PK Baitboats
Grain Baits
MTC Baits
Cipro Baits
Nash Tackle
Dynamite Baits