Nr. 1 expert in karpervisvakanties

Spinsels van een amateur (deel 9) - ‘Start van een nieuw seizoen'

Start van een nieuw seizoen... ⚐

Ik heb net mijn visseizoen afgesloten. Mijn seizoenen lopen namelijk van begin juli t/m eind juni. Ik weet niet meer zo goed waarom dit zo is. Het is er zo een beetje ingeslopen denk ik. De langste dag is achter de rug en vanaf eind juni begint de afbouw. Het zal wel mijn tegendraadse aard zijn; in plaats van afbouwen lekker opbouwen. De sessie van afgelopen maand juli was dus de eerste van weer een nieuw seizoen. Straks even nog de zomervakantie met de familie als een fijne 'rustperiode' en dan ga ik weer vol aan de bak... Althans voor mijn doen dan, want echt veel tijd heb ik nooit. Ik leef in een gevoelige driehoeksverhouding met mijn familie, mijn architectenbureau en mijn vissersbestaan. Voorlopig gaat het goed, maar het blijft balanceren.
De foto hieronder is tekenend voor de wijze waarop ik mijn komend jaar zou willen beleven als visser; verscholen aan de waterkant, ver weg van alle drukte en complexe, dagelijkse realiteit. Alleen of samen met een vismaat, maakt mij niet uit, als het maar ontspannen is. Gewoon er zijn en steeds beter begrijpen hoe de natuur onder en boven het wateroppervlakte functioneert.
Er staan voor het komend jaar ook een paar ambities op de agenda. Zo wil ik het aas dat ik het afgelopen jaar ontwikkeld heb verder uitbalanceren, twee nieuwe rigs testen en een paar gebruiksartikelen vervangen door nieuwe producten op de markt... Ook het completeren van mijn 'mindmap voor zelfdraaiers' hoort bij de voornemens. De tijd is er rijp voor.

Transitie-fase ... ☼

Maar goed, in juli zat ik dus weer even aan de waterkant. Ik had een erg drukke periode met mijn werk achter de rug dus zocht ik het gemak van 'de bekende weg'... Mijn vertrouwde water en bekende stek. Eentje waarvan ik de hotspots inmiddels ken. Het idee was om met weinig energie toch een goed resultaat te behalen. Op routine te varen. Maar je begrijpt, dat liep natuurlijk helemaal niet zo als verwacht. En eerlijk gezegd; het gaat eigenlijk nooit zoals ik verwacht. Doelen stellen voor een sessie is gewoon niets voor mij. 'Go with the flow' en inspelen op de lokale omstandigheden levert mij vaak een veel beter resultaat. Voor het 'op lauweren rusten' ben ik nog veel te veel een amateur. Mis de echte routine... zo bleek maar weer eens.
Overigens herken ik dit soort van sessies inmiddels wel een beetje. Het zijn een soort van overgangsmomenten in je (vissers)leven waarin er heel weinig lijkt te gebeuren. Het is de transitie van de ene naar de andere leercurve. Je maakt gebruik van datgene wat je hebt opgebouwd, maar in die periode zelf wordt niets gecreëerd. Iedereen heeft wel van dit soort 'pauzes' denk ik. Het einde ervan wordt ingeluid wanneer je opeens tot de conclusie komt dat het tijd is voor wat nieuws. Je bewust wordt van de 'surplace'.
Toen ik het jonge stel zwanen dat ik in het voorjaar had ontmoet weer terugzag besefte ik dat opeens. Zij groeien als kool en ik niet. Zij doen het gewoon; even bij pa en ma de kneepjes van het 'zwanenvak' leren en dan hop... de wereld in! Ook wel iets voor mij dacht ik zo. Lang genoeg ideeën gekopieerd en verhalen geabsorbeerd... tijd voor een doorstart op eigen kracht, bouwen aan een eigen visie en stijl!

Visite ... ☻

En terwijl ik mijzelf zo een beetje zit 'op te pompen' met nieuwe voornemens en energie, komt er opeens een roedel eenden onder mijn hengel vandaag. Wat een maf gezicht joh! Op nog geen meter afstand snateren ze vol zelfvertrouwen en vrolijk rond alsof er niets aan de hand is. Ook dit pluimvee heb ik al eerder gezien, toen ze nog zo met hun moeder aan het rondsjouwen waren (zie inzet). Ze missen net iets meer broertjes of zusjes dan de zwanen, maar wat geeft het, ze waren immers met z'n twaalven. Nog steeds een berg veren zo bij elkaar... ;-)
De drie dagen dat ik er was kwamen ze elke dag wel even op visite. Heel beschaafd en zonder opdringerig gedoe. De paar boilies die ik ze toewierp namen ze dankbaar in ontvangst, maar deze versnaperingen leken niet direct het doel. Die zaterdag lagen ze ruim een uur naast mijn bivvy te pitten, alvorens ze weer ergens achter mij hun weg vervolgde. Ik zat blijkbaar op een route... heerlijk van niets naar niets. Ik heb trouwens nog nooit zoveel foto's van eenden gemaakt. Grappig ook hoe snel je aan zo'n gezelschap went. En al ben ik niet direct een fan van al te direct en amicaal contact tussen mens en dier, ik voelde mij in die korte tijd toch een beetje welkom... een beetje verbonden... een beetje 'familie'.
Pas toen ik na een tijdje opstond uit mijn luie stoel werden de werkelijke verhoudingen weer zichtbaar. Het effect van 1,95 m1 en een hoop kilo's deed de groep spontaan 'de broek vol lopen'... wat kunnen die demarreren zeg! :-) Zulke dikke vrienden waren we dus ook weer niet.

De eerste... 'n beste!

De sessie blonk niet echt uit in succes. Al werd het geen blank. Sterker nog, mijn eerste van het seizoen was gelijk 'n beste! Een loep zuivere spiegel van rond de 18 kilo. Hij gaf slechts een paar piepjes, maar omdat ik mijn slip dicht had staan waren het er genoeg om de lijn strak te trekken. De dril had een merkwaardig verloop. De lijn had duidelijk in het wijd een obstakel opgepakt en zo viste ik de eerste minuten onder een hoek. Dat wist ik omdat mijn hengel iets naar links wees en de kolken rechts voor de lelies zichtbaar bleven. Ik voelde de vis niet echt, alleen maar het loden gewicht van het obstakel.
Eenmaal erboven zat ik muurvast. Van welke zijde ik ook mijn lijn bewoog, er kwam geen beweging in. Maar liet ik de lijn wat vieren, dan werd deze toch weer strak getrokken... dus er zat wel wat aan! Tot dan toe had ik niet echt kracht op de lijn gezet. Ik doe dat pas wanneer ik direct contact heb met de vis. Blokken doe ik wel, maar that's it! Te veel kracht doet de lijn in het obstakel snijden of de vis beschadigen.
Maar goed, uiteindelijk moest er toch wat gebeuren, dus pakte ik de lijn boven het obstakel met beide handen beet en trok zo stukje bij beetje het 'object' uit de diepte omhoog. Het voelde als een grote tak. Pas op het moment dat ik mijn tube in beeld kreeg begon 'de tak' opeens te bewegen. De tak kreeg vinnen, een dikke buik en weinig schubben... en was behoorlijk geïrriteerd! De transformatie was overweldigend en nu nog weet ik niet precies wat er gebeurde. Na het landen keek ik voor de zekerheid even of Hans Klok niet stiekem was meegevaren... :-)

Z'n broertje... of zus?

De hele verdere dag bleef het stil. Ook die nacht kwamen er geen vissen op de kant. Ik vond dat eigenlijk wel wat merkwaardig, want alle tekenen voor een goeie nacht waren aanwezig. Misschien waren het de wat verouderde vismelen die ik gebruikt had…? Wie zal het zeggen? Wat ik in ieder geval zeker wist was dat ik er niet scherp bijzat. Nogmaals, te veel op 'routine'...
Tegen dan ook alle verwachtingen in ging die zaterdagochtend toch opeens mijn middelste hengel af. Ik had hem net verlegd. Was als het ware even uit mijn 'roes' ontsnapt. De vis die na een kleine 10 minuten in mijn net dreef leek sprekend op de voorganger, alleen 3 kilo lichter. Het kon z'n broer (of zus?) zijn geweest... da's nu eenmaal niet zo in één oogopslag vast te stellen. Er zijn wel (met name bij de volwassen exemplaren) kenmerken te benoemen, zoals bijvoorbeeld de vorm van de anus, maar in het 'heetst van de strijd' heb ik daar nu eenmaal niet zo'n aandacht voor... kijk toch liever naar iets anders ;-).
Hoe dan ook, ik was enorm blij met deze vis. Het voelde als een toegift en lekkerder nog: een beetje onverdiend. Maar dat is natuurlijk ook het mooie van onze hobby nietwaar? Dat elk moment van de dag een 'verrassing' kan opleveren. Heerlijk die spanningsboog...! En wat is wel of niet verdiend? Natuurlijk bestaat er zoiets als 'loon naar werken', maar gewoon mazzel hebben is net zo lekker!

Jezus, da's handig...! ☺

Toch had ik na nog 2 brasems en een losser die dag het gevoel dat het niet echt meer zou gaan gebeuren. Kan je soms zo hebben. Gewoon een combinatie van te weinig engagement in het hoofd en energie in je lijf. Wel altijd een uitgelezen moment om wat extra om je heen te kijken en het leven in je op te nemen. Zo zag ik en passant wat vrienden rollen, maar allemaal te ver weg of daar waar het niet veilig vissen is. Het water in kwestie kent namelijk in de zomer forse lelievelden en deze zijn midden zomer op volle sterkte. Je doet de vissen geen goed om ze er dan middenin op te zoeken... Twee jonge collega's verderop dachten daar iets anders over, maar gelukkig 'vingen ze bot'...
Opeens valt mijn blik op een veld links van mij en zie een waterhoen parmantig over een dichtbegroeid leliepakket kuieren! Ik denk: 'Jezus, da's handig!' en moet een beetje om mijn eigen woordspeling lachen. Toch moet die hoen dat ook gedacht hebben terwijl hij op een ochtend afscheidt nam van zijn vrouw en op zoek ging naar voedsel: 'Hé Truus! Moet je mij nou zien...! En zij: 'Nou Kees, da's handig... zou je eigenlijk in de winter moeten hebben... niet? hoef je niet steeds met je reuma door dat koude water!' :-)
En terwijl ik daar zo in mij zelf wat grappen bedenk over 'Jezus' en zijn voorbeeldfunctie als ‘aqua-jogger’, moet ik opeens weer denken aan die wens van mij om de toekomst op te tuigen vanuit een 'eigen visie en stijl'. De vraag is alleen: hoe geef je hier vorm aan? Wanneer weet je dat je 'm hebt? Immers veel kennis wordt aangedragen door 'anderen'. Zo werkt het althans bij mij... Wanneer is iets ‘van jezelf’?

Food for thoughts ... ✌

Waar eindigt het 'reproduceren' en start ons 'eigen denken'...? In het boek 'The shallows' (het ondiepe) van Nicholas Carr wordt (o.a.) op een zeer heldere wijze uitgelegd hoe onze hersenen werken. Wat het verschil is bijvoorbeeld tussen ons korte en lange termijn geheugen en hoe zij zich tot elkaar verhouden. Interessant, want hierin ligt mogelijk een antwoord verscholen...:
Ons korte termijn geheugen werkt als een grote emmer met een begrensde inhoud die overstroomt als er te veel informatie in komt, terwijl ons lange termijn geheugen een oneindige capaciteit kent. Daarbij gaan beide geheugens anders met informatie om. De 'emmer' bewaard slechts, terwijl er in het lange termijn geheugen 'menseigen' verbindingen ontstaan; nieuwe verbanden (kunnen) worden gelegd. Waar wij de vruchten van plukken; onze inspiratie vinden. Vanuit het korte naar het lange termijn geheugen vindt overdracht plaats, maar dat proces is traag; het is alsof je met een lek vingerhoedje de inhoud van een bad moet overhevelen.
Wellicht is het zo simpel; niet te veel tegelijk willen weten en de tijd nemen zodat je inhoud kunt overhevelen naar je lange termijn geheugen. Zodat je jezelf de materie echt eigen kunt maken en verbanden leert leggen... zodoende je eigen visie en stijl kunt vormen! Kortom, een beetje zo relaxed zijn als die ene eend die daar zo heerlijk in het zonnetje zat te snurken... lekker toch?! ;-)
Food for thoughts!
Meld uzelf aan voor onze nieuwsbrief

Nieuwsbrief

Schrijf u nu in voor onze nieuwsbrief en ontvang het laatste nieuws van The Carp Specialist in uw mailbox!

Meld uzelf aan voor onze nieuwsbrief

Onze brochure

Vraag onze brochure aan en deze belandt bij u thuis op de deurmat.

Bas

Wilt u meer informatie?

Wilt u meer informatie over dit betaalwater? Neem dan gerust contact met ons op

NL+31 344 66 48 06
BE+32 280 87 432

Whatsapp+31 6 556 88 912

Daarom boekt u bij The Carp Specialist

vissers hebben ons al beoordeeld

Algemeen
Faciliteiten
Ons aanbod
Begeleiding
Uw professionele karperreisbureau
Ruime keuze aan betaalwateren
Al tevreden vissers geholpen
De grootste community karpervissers

Deze karpermerken gingen u al voor!

KWO
Cipro Baits
Korda
Dragon Baits
MTC Baits
PK Baitboats
Grain Baits
Dynamite Baits
Nash Tackle
Koicenter Tiel
NTEC